عکس - خبری

آیین سینه زنی سنتی بوشهری های مقیم اهواز، شامگاه چهارشنبه (۳ تیر ۱۴۰۵ ) در شب عاشورای سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و یاران باوفایش در مسجد امام سجاد (ع) برگزار شد./علی معرف

عکس: خوزنیوز - سیما(خدیجه) آل بوسویلم/ «گل‌مالی» یکی از رسم‌های سنتی مردم لرستان است که بر اساس رسم دیرینه مردم خرم‌آباد، در زمان عزاداری فاجعه روز عاشورا، سر و صورت خود را گل‌مالی می‌کنند. مردم بومی این منطقه، در زبان محلی گل‌مالی را «خَه‌رَّه‌گیری»‌، (خَه‌رّه به معنای گِل) می‌نامند. عزاداران در روز تاسوعا، خاک نرم و مخصوصی بنام گل باغچاله (گل رس) را مهیا کرده و در میدان‌های بزرگ و کوچک که معمولاً با آجر چینی در جلوی خیمه‌ها و تکیه‌های شهر درست می‌شود، می‌ریزند و در روز عاشورا این خاک را با گلاب مخلوط کرده و گل روز عاشورا را آماده می‌کنند و از صبح روز عاشورا با گل‌مالی کردن سر و صورت خود مراسم‌های عزاداری آغاز می‌شود.

عکس: خوزنیوز - سیما(خدیجه) آل بوسویلم/ حسینیه ثارالله اهواز روز جمعه ۲۹ خرداد ماه ۱۴۰۵ ،میزبان آئین جهانی شیرخوارگان حسینی بود.این مراسم هر سال در نخستین جمعه ماه محرم، به یاد کوچک ترین شهید کربلا ، حضرت علی اصغر (ع) برگزار می شود.در این آئین، مادران با پوشاندن لباس های سبز و سفید به نوزادان خود و بستن سربند یاد و خاطره ی حضرت علی اصغر (ع) و واقعه ی عاشورا را گرامی می دارند.

عکس : هستی حسن زاده- خوزنیوز / حسینیه ثارالله اهواز روز جمعه ۲۹ خرداد ماه ۱۴۰۵ ،میزبان آئین جهانی شیرخوارگان حسینی بود.این مراسم هر سال در نخستین جمعه ماه محرم، به یاد کوچک ترین شهید کربلا ، حضرت علی اصغر (ع) برگزار می شود.در این آئین، مادران با پوشاندن لباس های سبز و سفید به نوزادان خود و بستن سربند یاد و خاطره ی حضرت علی اصغر (ع) و واقعه ی عاشورا را گرامی می دارند.

رهاسازی ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار قطعه بچه‌ماهی بومی در تالاب بین‌المللی شادگان با حضور مسئولان، صیادان و بهره‌برداران برگزار شد. این اقدام در راستای بازسازی ذخایر آبزیان، حفظ تنوع زیستی و حمایت از معیشت جوامع محلی انجام شد و گونه‌های بومی شامل بنی، شیربت، برزم، عنزه و گطان در تالاب رهاسازی شدند. در مجموع از ابتدای سال جاری تاکنون ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار قطعه بچه‌ماهی از گونه‌های بومی و سازگار با شرایط زیست‌محیطی در بخش‌های مختلف تالاب شادگان رهاسازی شده است. این برنامه با هدف تقویت جمعیت آبزیان، پایداری فعالیت‌های صیادی و حفاظت از اکوسیستم ارزشمند تالاب شادگان اجرا می‌شود. علی معرف ۱۳ خرداد ۱۴۰۵، ۸:۴۳

۳ خرداد ۱۳۶۱ تنها یادآور یک پیروزی نظامی نیست و خرمشهر فقط نام شهری نیست که این روز آزاد شد؛ این منطقه به خصوص شلمچه بیش از آن‌که یک مرز یا یادمان جنگی باشد، بخشی از حافظه جمعی جنگی‌ است که هنوز می‌توان رد آن را در جغرافیای اطرافش دید؛ در سکوت امروز شلمچه، هنوز می‌توان ردِ آن روزها را دید؛ ردِ حضوری که از میان خاک، فرسودگی و آثار باقی‌مانده، همچنان خود را آشکار می‌کند.این تصاویر، تلاشی برای نزدیک شدن به همین حافظه‌اند؛ حافظه‌ای که در زمین مانده و فراموش نمی‌کند. شلمچه یکی از مسیرهای اصلی ورود ارتش بعث عراق به خرمشهر بود و بعدها به یکی از مهم‌ترین محورهای بازپس‌گیری و دفاع تبدیل شد. همین پیوند، خرمشهر و شلمچه را به امتداد یکدیگر بدل می‌کند؛ یکی روایت آزادسازی شهر و دیگری زمینی که هنوز نشانه‌های آن روزها را با خود حمل می‌کند. در این منطقه، جنگ تنها در خاطره‌ها یا روایت‌های تاریخی ادامه پیدا نکرده است؛ بلکه در خودِ جغرافیا ته‌نشین شده است. سیم‌های خاردارِ فرسوده، خاکریزهای خاموش، دیوارهای زخمی، رد قدم‌ها و تصویرهایی که در میان باد و خاک باقی مانده‌اند، هرکدام بخشی از حافظه‌ای هستند که زمان نتوانسته آن را به‌طور کامل پاک کند.این زمین، هنوز نشانه‌های عبور انسان‌هایی را در خود نگه داشته که روزی از همین مسیرها گذشته‌اند. علی معرف

روستای پامنار در ۲۵ کیلومتری شهر دزفول و در منطقه تاریخی شهیون، در حاشیه دریاچه سد دز و میان رشته‌کوه‌های زاگرس قرار دارد؛ روستایی با طبیعت بکر، پیشینه تاریخی و فرهنگ بومی که امروز به یکی از متفاوت‌ترین مقاصد گردشگری طبیعی جنوب کشور تبدیل شده است.پامنار پیش از ساخت سد دز در دهه ۴۰ خورشیدی، یکی از آبادترین مناطق شمال خوزستان به شمار می‌رفت. وجود رودخانه دز، زمین‌های حاصلخیز، باغ‌های خرما، چشمه‌های فراوان و موقعیت جغرافیایی ویژه، شرایط مناسبی برای زندگی و کشاورزی مردم منطقه فراهم کرده بود. با آبگیری سد دز بخش زیادی از روستاها و اراضی منطقه زیر آب رفت و بسیاری از ساکنان ناچار به مهاجرت شدند، اما بخشی از مردم با ساخت روستای جدید پامنار، زندگی و فرهنگ بومی خود را حفظ کردند.امروز چشم‌انداز دریاچه سد دز، پوشش گیاهی متنوع، حیات‌وحش ارزشمند و جاذبه‌هایی مانند قلعه شاداب و آسیاب‌های قدیمی، پامنار را به یکی از زیستگاه‌های مهم طبیعی کشور تبدیل کرده است. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این منطقه، حضور گونه ارزشمند و نسبتاً کمیاب «جغد ماهی‌خوار» است؛ پرنده‌ای کم‌نظیر که مشاهده آن برای پرنده‌نگرها و عکاسان حیات‌وحش اهمیت ویژه‌ای دارد و هر سال علاقه‌مندانی از سراسر ایران و حتی چند کشور جهان برای دیدن و ثبت تصاویر این گونه به پامنار سفر می‌کنند. در کنار جغد ماهی‌خوار، گونه‌های متنوع دیگری از پرندگان نیز در اطراف دریاچه سد دز و ارتفاعات منطقه مشاهده شده‌اند که همین تنوع پرندگان، پامنار را به یکی از مناطق جذاب برای پرنده‌نگری در جنوب کشور تبدیل کرده است. همچنین گونه‌هایی مانند کل و بز نیز در ارتفاعات اطراف این روستا مشاهده شده‌اند که بر اهمیت محیط‌زیستی و طبیعی منطقه افزوده است. حضور این گونه‌های جانوری، نشانه‌ای از سلامت اکوسیستم و غنای زیستی پامنار به شمار می‌رود.در کنار ظرفیت‌های طبیعی، هنر سنتی «کپوبافی» مهم‌ترین شاخص فرهنگی و اقتصادی این روستا محسوب می‌شود. زنان روستا با استفاده از گیاهان محلی، محصولاتی مانند سفره، زنبیل و ظروف سنتی تولید می‌کنند که امروزه علاوه بر بازارهای داخلی، به خارج از کشور نیز صادر می‌شود. حفظ این هنر بومی در کنار مهمان‌نوازی مردم و توسعه اقامتگاه‌های بومی، از مهم‌ترین ویژگی‌های فرهنگی پامنار به شمار می‌رود.وجود طبیعت بکر، تنوع زیستی، زیستگاه گونه‌های ارزشمند، ظرفیت بالای پرنده‌نگری، پیشینه تاریخی، فرهنگ بومی، صنایع‌دستی ریشه‌دار و توسعه گردشگری طبیعی، از مهم‌ترین دلایلی است که روستای پامنار را به یکی از گزینه‌های مطرح برای ثبت جهانی روستاهای گردشگری تبدیل کرده است./ عکس: سید حامد موسوی

برداشت گندم در خوزستان از ۲۰ فروردین‌ماه آغاز شده و در یک دوره فشرده ۴۰روزه به پایان می‌رسد. برداشت گندم ابتدا در مناطق جنوبی استان، از جمله هندیجان، ماهشهر، شادگان و خرمشهر، شروع می‌شود و سپس به‌تدریج به مناطق مرکزی و غربی خوزستان کشیده خواهد شد. در نهایت، کار برداشت گندم در مناطق سردسیر ایذه، باغملک و دزپارت در نیمه نخست خرداد آغاز می‌شود. خوزستان با تولید سالانه ۱۷.۵ میلیون تُن محصولات کشاورزی، باغی، دامی، شیلات و عسل، معادل ۱۴ درصد کل تولیدات بخش کشاورزی کشور، در جایگاه نخست قرار دارد. علی معرف

طرح واکسیناسیون رایگان جمعیت دامی سبک در استان خوزستان علیه بیماری آبله آغاز شده است و اجرای آن تا نیمه دوم تیرماه ادامه خواهد داشت. پیش‌بینی می‌شود در این طرح بیش از ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار راس گوسفند و بز به صورت رایگان در سطح استان خوزستان علیه بیماری آبله ایمن‌سازی شوند. آبله یک بیماری عفونی ویروسی و بسیار واگیردار در دام‌ها به ویژه گوسفند و بز است و مهم‌ترین نشانه‌های بروز این بیماری ایجاد برجستگی‌های ریز و تاول‌ها و ضایعات روی پوست قسمت‌های فاقد پشم بدن دام است که سبب ایجاد مشکلاتی نظیر آسیب پوست، عفونت‌های ثانویه و تلفات دام و منجر به بروز خسارات اقتصادی به صنعت دامپروری می‌شود. علی معرف

سیدحامد موسوی/ روز ۲۹ فروردین (۱۸ آوریل) به‌عنوان روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی (ICOMOS) نام‌گذاری شده است. شورای جهانی ایکوموس در سال ۱۹۶۵ در ورشو شکل گرفت. مقر این تشکیلات در پاریس واقع است و با بیش از ۱۰۰ کمیته ملی و ۲۰ کمیته علمی در سطح جهان فعالیت می‌کند.ال اونتاش (Al Untash به ایلامی / دوراونتاش DurUntsh به اکدی) نام باستانی شهری است که امروزه به عنوان چغازنبیل میشناسیم. این شهر به دستور اونتاش ناپیریشا، پادشاه قدرتمند ایلامی در چهارده قرن پیش از میلاد ساخته شده، به همین دلیل نام آن را الاونتاش یعنی شهر اونتاش نامیده اند. شهر از سه حصار (حصار بیرونی، حصار میانی وحصار درونی) تشکیل و در مرکز درونی ترین حصار، زیگورات شهر بنا شده است. علاوه بر زیگورات، در جای جای مختلف شهر، معابد و ساختمانهای آئینی، مسکونی، مهندسی و آرامگاهی نیز ساخته شده است. کاوش در چغازنبیل از سال ۱۹۳۵ میلادی توسط هیئت فرانسوی مستقر در شوش آغاز شد و عمده کاوش ها به سرپرستی رومن گیرشمن از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۲میلادی انجام گرفت. در مرکز شهر، بزرگترین معبد که همان زیگورات است، قرار دارد. زیگورات چغازنبیل در دو مرحله ساخته شده است. در مرحله اول فقط یک حیاط مربع با اتاق‌هایی در اطراف حیاط بوده است. ورودی این اتاق‌ها به حیاط مرکزی باز می‌شدند. در مرحله دوم، ورودیهای اتاق‌ها را مسدود کردند و طبقات دوم، سوم و چهارم را به صورت حجمهای تو پر خشتی از کف حیاط مرکزی ساختند. پی هر سه این طبقات بر حیاط مرکزی قرار دارند. راه دسترسی به اتاق‌هایی که قبلا ورودی آن از حیاط مرکزی بود، نیز از سقف طبقه اول و با کمک پلکان بوده است. بر روی طبقه چهارم نیز، معبد اعلی را ساختند. احتمالا زیگورات در زمان رونق شهر، حدود ۵۲ متر ارتفاع داشته که امروزه فقط دو طبقه و نیم از آن به ارتفاع ۲۵ متر از سطح زمین باقی مانده است.