مكاشفات و كرامات از اموري هستند
كه در حوزه دين و عرفان مورد توجهاند و بعضا شگفتيهاي فراواني
ميآفرينند. اما آيا انسان بايد به دنبال اين مكاشفات بوده و آن را هدف خود
از دينداري قرار دهد؟ مرحوم آيةالله بجت رضوانالله عليه به اين سوال
پاسخ دادهاند.
به گزارش جهان، شخصي از حضرت آيةالله بهجت رضوانالله تعالي عليه ميپرسد: "چه كنم
كه در معنويات آنقدر موفق باشم كه صاحب كشف و كرامت گردم؟"
آن پير
روشنضمير در پاسخ ميفرمايند: "كساني كه از مقداري معنويات برخوردار
بودند، دنبال كشف و كرامت نميرفتند. عاشق مقامات عرفاني و كرامات نباشيد،
گاهي اين جور كارها شما را به جهنم ميبرد! انسان بايد در اين مسير انسانيت
و كسب معارف، اهل مراقبه باشد و تا به مراقبه نرسد، فايدهاي ندارد!"
(كتاب پرسشهاي شما و پاسخهاي آيةالله بهجت، جلد دوم)
واقعيت آن
است كه حضرت آيةالله بهجت كه خود اهل كرامات بودند و اساتيدي اهل كرامت و
مكاشفه داشتند و چه بسا شاگرداني اهل كرامت پرورش داده باشند، افراد را از
مسير پرخطري پرهيز دادهاند كه طمع بيجا در آن ميتواند مشكلات عديده
دنيوي و اخروي ايجاد كرده و گاه انسان را به ورطه علوم غريبه و حتي رابطه
با برخي موجودات غيبي كه دشمن انسان هستند، بكشاند.
بنابراين، اين
عارف برحق، همواره تاكيد مي كردند كه راه واقعي عرفان "ترك گناه" است و چون
اين امر كه البته ساده هم نيست حاصل شد، بقيه خيرات به سوي انسان سرازير
ميشود.
به واقع كرامت شيعه به قرآن و عترت است و با وجود اين دو
به چيزي نياز ندارد، هر چند كه آنان كه خالصانه پاي در اين راه نهند و از
طمع به عجايب بپرهيزند، خداوند آنان را مشمول رحمت كرده و كراماتي نيز
نصيبشان ميكند، آنگونه كه نصيب آيةالله بهجت فرمود: "الذين جاهدوا فينا،
لنهدينهم سبلنا".