لزوم مشارکت مردمی در حفاظت از جنگل‌های «دز»
مسعود نوری‌پور جمعه ۲۲ آبان در گردهمایی گروه مردمی بیداران بیشه که با هدف تقویت مشارکت اجتماعی در حفاظت از جنگل‌های منطقه دز، ترویج فرهنگ حفاظت از طبیعت و حمایت از تشکل‌های محیط زیستی، برگزار شد، با تأکید بر نقش مؤثر تشکل‌های مردمی در حفاظت از منابع طبیعی و محیط زیست، اظهار کرد: شکل‌گیری و فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد جدید، فرصتی ارزشمند برای توسعه مشارکت اجتماعی در این حوزه است.
وی افزود: برخی از این تشکل‌ها علاوه بر فعالیت در زمینه آموزش و فرهنگسازی، بصورت عملیاتی نیز برای صیانت از منابع طبیعی و محیط زیست وارد میدان می‌شوند و سازمان حفاظت محیط زیست از اعلام آمادگی و حضور این گروه‌های دغدغه‌مند استقبال می‌کند.
نوری‌پور با اعلام آمادگی برای آموزش اعضای انجمن‌های مردمی و حمایت از تشکل‌های نوپا تصریح کرد: مشارکت و همراهی گروه‌ها و انجمن‌های مردمی می‌تواند نقش مهمی در بهبود وضعیت محیط زیست، پیشگیری از تخریب طبیعت و حفاظت از سرمایه‌های طبیعی شهرستان داشته باشد.
رئیس اداره حفاظت محیط زیست دزفول همچنین از شهروندان و فعالان محیط زیست خواست در صورت مشاهده هرگونه تخلف یا تعرض به محیط زیست، مراتب را از طریق سامانه تلفنی ۱۵۴۰ به محیط زیست و سامانه ۱۵۰۴ به منابع طبیعی اطلاع دهند.
سید مرتضی تفاخ سرپرست اداره پارک ملی دز هم با اشاره به اهمیت زیست‌محیطی این منطقه اظهار کرد: پارک ملی دز به‌عنوان یکی از آخرین بازمانده‌های جنگل‌های نیمه‌گرمسیری ایران، از اکوسیستمی منحصربه‌فرد و تنوع ارزشمندی از گونه‌های درختی برخوردار است که حفاظت و صیانت از آن ضرورتی انکارناپذیر به شمار می‌رود.
شفیعی‌زاده رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان دزفول، هم با اشاره به ویژگی‌های جنگل‌های نیمه‌گرمسیری منطقه، گونه‌های ارزشمند درختی بومی از جمله گز، پده، کنار و سریم را معرفی کرد و به تشریح نقش این پوشش گیاهی در حفظ تعادل اکولوژیکی، پایداری زیستگاه‌ها، تقویت تنوع زیستی و تأمین نیازهای زیستی حیات‌وحش پرداخت.
وی حفظ و احیای پوشش گیاهی بومی را از ارکان مهم حفاظت از طبیعت و تداوم حیات گونه‌های جانوری منطقه عنوان کرد.
از دیگر بخش‌های این گردهمایی که با حضور شیوخ، متنفذین محلی، جوانان و فعالان محیط زیست برگزار شد، توزیع ۵۰ اصله نهال درخت کنار میان اهالی و علاقه‌مندان به‌منظور ترویج فرهنگ درختکاری و تشویق به کاشت گونه‌های بومی و سازگار با شرایط اقلیمی منطقه بود.
