سیری در تاریخ/ ولایت غور؛ سلطه‌ی کوچک و خودمختار میان هرات و غزنه

محمدامین حیات مقدم:
ولایت غور، در سرزمینی میان هرات و غزنه، از قدیم مرکز یک سلطه‌ی کوچک به شمار می‌آمد که در حقیقت از استقلال برخوردار بود. دژ فیروزکوه پایگاه افراد این ولایت محسوب می‌شد و به همین سبب می‌توان آن را مرکز تجمع و پشتوانه‌ی مردمان این ناحیه دانست.

کوهستانی که غوریان در آن جای داشتند، امروز به نام کوه بابا و سفیدکوه خوانده می‌شود. همین موقعیت کوهستانی شرایطی فراهم می‌کرد که این سلطه‌ی کوچک بتواند فاصله‌ی خود را با قدرت‌های پیرامون حفظ کند و به گونه‌ای مستقل باقی بماند.

غوریان در ادامه‌ی حیات سیاسی خود، به تدریج قلمروشان را گسترش دادند. این گسترش از دو سو انجام گرفت:

از سمت شمال: ولایت طخارستان را تسخیر کردند؛ سرزمینی که شهر عمده‌ی آن بامیان است و میان بلخ و کابل واقع شده است.
از سمت جنوب:غرجستان و جبال هرات را به قلمرو خود افزودند.

پس از این گسترش‌ها، غوریان در مرحله‌ای بعدی، شهر غزنه را به عنوان پایتخت خود برگزیدند و بدین ترتیب پایگاه حکومت خویش را به غزنه منتقل ساختند.

محمود غزنوی فرزند سبکتگین بود و در حدود ۲۷ سالگی به مقام فرمانروایی رسید. 
دوران سلطنت او از حدود سال ۳۸۷ تا ۴۲۱ هجری قمری به طول انجامید و در مجموع حدود ۳۴ سال بر این قلمرو حکومت کرد.

غزنویان از آغاز تأسیس سلسله خود، مذهب سنی را پذیرفتند و سلاطین این خاندان از مکتب فقهی حنفی پیروی می‌کردند.