تداوم کشت برنج، پایداری خاک و آب خوزستان را به مخاطره انداخته است

فاطمه مسکینی ویشکایی اظهار داشت: در خوزستان، برنج تنها یک محصول زراعی نیست بخشی از هویت کشاورزی، خاطره جمعی و زنجیره‌ای از دانش بومی منطقه است. همچنین سودآوری بالای برنج در کوتاه‌مدت را مهمترین عامل تمایل کشاورزان به نادیده گرفتن محدودیت‌های کشت را عنوان نمود.

وی با تاکید بر پیامدهای زیست‌محیطی این روند افزود: شوری ثانویه خاک در اثر بالا آمدن سطح آب زیرزمینی ناشی از مدیریت مصرف آب در کشت برنج، علاوه بر کاهش حاصل‌خیزی زمین‌های کشاورزی، سرمایه‌های ملی را در بلندمدت با خطر جدی مواجه می‌سازد؛ از این‌رو، تغییر الگوی کشت، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر برای بقای کشاورزی پایدار در استان به شمار می‌رود.

این پژوهشگر با اشاره به خلا مدیریتی در ارائه جایگزین‌های عملی تصریح کرد: متاسفانه سیاست‌های اجرایی تاکنون بیشتر به ممنوعیت‌های دستوری و جریمه بسنده کرده و از ارائه یک «بسته کامل جایگزین» که شامل معرفی محصولات کم‌آب‌بر با سودآوری قابل قبول، تامین نهاده، بازار فروش تضمینی و حمایت‌های اقتصادی باشد، غافل مانده است.

مسکینی ویشکایی با تاکید بر ضرورت نگاه جامع به مسئله خاطرنشان کرد: الگوی کشت زمانی موفق خواهد بود که ضمن توجه به کاهش مصرف آب و پیشگیری از شوری ثانویه خاک، محصولات جایگزین کم‌آب‌بر و سازگار با اقلیم منطقه را با پشتیبانی کامل اقتصادی و فنی به کشاورزان معرفی کند.

 خوزستان با تولید سالانه ۱۸ میلیون تُن محصولات کشاورزی، باغی، دامی، شیلات و عسل، معادل ۱۴ درصد کل تولیدات بخش کشاورزی کشور، در جایگاه نخست قرار دارد.