*هندیجان تشنه است؛ نخلها میخشکند، مسئولان چه پاسخی دارند؟*
خوزنیوز_ یونس آبادی(عبادی) هندیجان سالهاست با بحران کمآبی، شوری آب و تهدید جدی نخیلات دستوپنجه نرم میکند؛ بحرانی که به گفته کشاورزان، هر سال عمیقتر از گذشته میشود و همچنان راهکاری پایدار برای آن ارائه نشده است.
هزاران اصله نخل در این شهرستان، که روزگاری نماد رونق کشاورزی و معیشت مردم منطقه بودند، امروز در سایه کمبود آب و افزایش شوری رودخانه با خطر خشکیدگی مواجهاند. کشاورزان میگویند سالهاست وعدههای مختلفی درباره تأمین حقابه و بهبود وضعیت آب داده میشود، اما نتیجه عملی این وعدهها در مزارع و نخلستانها دیده نمیشود.
اکنون این پرسش جدی در میان مردم هندیجان مطرح است که چرا این شهرستان با وجود ظرفیت گسترده کشاورزی و نخیلات، همچنان از حقابهای پایدار و مناسب محروم مانده است؟ چرا سهم هندیجان از منابع آبی موجود، از جمله سد کوثر، به گونهای تأمین نمیشود که بتواند نیازهای کشاورزی منطقه را برطرف کند؟
از سوی دیگر، بهرهبرداری از سد چمشیر نیز نتوانسته نگرانی کشاورزان را کاهش دهد. آنان میپرسند چگونه با وجود احداث و آبگیری این سد، همچنان شوری آب رودخانه در سطحی قرار دارد که حیات نخلها و محصولات کشاورزی را تهدید میکند؟
یکی دیگر از گلایههای اصلی کشاورزان، نبود برنامهای مشخص و دائمی برای رهاسازی آب است. آنان معتقدند هر سال باید ماهها در انتظار تصمیمگیری مسئولان بمانند و برای دریافت حداقل حقابه خود پیگیریهای مکرر انجام دهند. در برخی سالها رهاسازی آب انجام نمیشود و در برخی دیگر نیز زمانی صورت میگیرد که دیگر تأثیر لازم را برای نجات محصولات و نخیلات ندارد.
نتیجه این وضعیت، افزایش شوری خاک، کاهش تولید محصولات کشاورزی، خشک شدن بخشی از نخلستانها و ناامیدی روزافزون کشاورزان بوده است؛ موضوعی که نهتنها اقتصاد محلی، بلکه امنیت غذایی و اشتغال منطقه را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
امروز افکار عمومی هندیجان از مسئولان شهرستان، استان و نمایندگان مردم انتظار دارد به جای وعدههای تکراری، برنامهای شفاف، زمانبندیشده و قابل اجرا برای تأمین حقابه کشاورزان ارائه کنند. مردم میخواهند بدانند چه زمانی قرار است مشکل آب کشاورزی هندیجان بهصورت ریشهای حل شود و چه اقداماتی برای نجات نخیلات این شهرستان در دستور کار قرار دارد.
این مطالبه، خواستهای فراتر از یک درخواست محلی است. نخلستانهای هندیجان بخشی از سرمایههای ارزشمند خوزستان هستند و حفاظت از آنها نیازمند تصمیمگیری فوری، پیگیری مستمر و اقدام عملی مسئولان است؛ چرا که هر روز تأخیر، به معنای از دست رفتن بخشی دیگر از این سرمایه ملی خواهد بود.
