زایش زندگی از دل هورالعظیم؛ خلق اثری اسطوره ای با نیها تالاب
هنرمندان در کارگاه سنتی بوریابافی روستای سید جابر حمیدیه با استفاده از نیهای تالاب هورالعظیم اثری حجمی با محوریت «مشحوف» خلق کردند اثری نمادین که پیوند آب، زایش و زندگی در زیستبوم تالاب را روایت میکند.
دبیر هنری هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر بخش «سرزمین من» در استان خوزستان روز سهشنبه در حاشیه این رویداد هنری حجم اظهار کرد:در این کارگاه که با بهرهگیری از نیهای تالاب هورالعظیم همراه بود، اثری حجمی با محوریت «مشحوف» (قایق سبک و بیموتور تالابی) خلق شد.
امیر عبیداوی افزود: در این اثر، مشحوف بهشکل گهواره از زیر شکم گاومیش آویخته شده و پیکره گاومیش نیز با فرمی بدوی ساخته شده است.
به گفته دبیر هنری هجدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر بخش «سرزمین من» در استان خوزستان، ابعاد اثر حدود ۱۴۰ سانتیمتر ارتفاع، ۱۷۰ سانتیمتر عرض و ۴۰ سانتیمتر عمق دارد.
وی تصریح کرد: هنرمندان حاضر در این کارگاه معتقدند آویختن مشحوف به شکل گهواره از بدن گاومیش، پیوندی استعاری میان زایش، آب و موجود زنده برقرار کرده است گویی گاومیش تالاب، زندگی را از بطن خود، درون مشحوفی به دنیا میسپارد.
عبیداوی گفت: فضای کلی این اثر اسطورهای و آیینی، حاصل همنفسی هنرمند و جامعه محلی با نیهای هورالعظیم و متریالی که از دل همان آب برآمده و حالا راوی قصه همان آب و مردمانش شده است.
به گزارش ایرنا این برنامه در ادامه سلسله کارگاههایی برگزار میشود که ذیل پروژه «سرزمین من» با محوریت آب و هنرهای تجسمی، در چارچوب هجدهمین جشنوارهٔ هنرهای تجسمی تعریف شده است.
موضوعاتی همچون تمدنهای شکلگرفته در کنار آب، آداب و رسوم، باورها، افسانهها و سبک زندگی جوامع پیرامون تالابها محور اصلی این مجموعه کارگاهها را تشکیل میدهند.
هدف از برگزاری این کارگاه، پیوند هنر معاصر با میراث فرهنگی و طبیعی منطقه و خلق آثار هنری با مشارکت مستقیم جامعهٔ محلی و بر پایهٔ مصالح و روایتهای بومی عنوان شده است.
شهرستان حمیدیه یکی از مناطق قدیمی و عشایری خوزستان است که در حدود ۲۵ کیلومتری غرب اهواز قرار دارد. این شهرستان بهواسطهٔ مجاورت با تالاب هورالعظیم، حضور پررنگ فرهنگهای بومی عرب، و رونق هنرهای سنتی همچون بوریابافی، حصیربافی و مشحوفسازی شناخته میشود.
پیوند زندگی مردم این منطقه با آب، گاومیشداری و نیزارهای تالاب، همواره الهامبخش صنایعدستی و روایتهای فرهنگی آنان بوده و نقش مهمی در هویت هنری و زیستمحیطی حمیدیه داشته است.
