تاریخ انتشار: ۱۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۲:۲۲
کد خبر: ۳۳۰۲۲۸
نسخه چاپی ارسال به دوستان ذخیره

مشق عشق روی تخته‌‌ خانه خانم معلم

مشق عشق روی تخته‌‌ خانه خانم معلم
روزهایی که سایه‌ی تعطیلی مدارس و آموزش‌های غیرحضوری، بیم افت تحصیلی را بر دل بسیاری از خانواده‌ها انداخته بود، چراغ خانه‌ای در مسجدسلیمان به روشنایی کلاس درس مزین شد.
 ، وقتی نام آموزش به میان می‌آید، شاید ذهن همگان به سمت تخته‌های هوشمند و اپلیکیشن‌های رنگارنگ برود؛ اما در یکی از محله‌های مسجدسلیمان، این «قلب» یک معلم بود که به نبض آموزش جان دوباره بخشید. اینجا خانه‌ای هست که دیگر فقط یک خانه نیست؛ کلاس درسی است که بوی عشق می‌دهد.به خانه که می‌رسی، چیزی متفاوت از یک منزل مسکونی ساده به چشمت می‌خورد؛ چیدمان میز و نیمکت‌ها، تخته‌ی کلاس و صدای خنده‌های کودکانه‌ای که از پشت در به گوش می‌رسد. اینجا خانه‌ی «نجمه صالحی» است؛ همان آموزگار پايه سوم ابتدایی مدرسه دخترانه «نام‌آور کوچک».خانم صالحی که ۸ سال از عمر خود را وقف تدریس در پایه‌های مختلف ابتدایی کرده، این روزها میزبان دانش‌آموزانش در منزل شخصی خود است. از او می‌پرسم چطور شد که تصمیم گرفت حريم خصوصی‌ترین بخش زندگی‌اش را به مدرسه تبدیل کند؟
نگاه مهربانش را به سقف می‌دوزد، گویی خاطرات روزهای سخت را مرور می‌کند و می‌گوید: امسال وقتی بچه‌ها را در آموزش مجازی می‌دیدم، دیگر آن بازخورد همیشگی را نمی‌گرفتم. انگار چیزی بین ما گم شده بود. فهمیدم بچه‌ها با آن روحیه‌ی لطیف کودکانه‌شان، پشت صفحه‌های سرد گوشی، درس را پس می‌زنند. این شد که به این فکر افتادم.او ادامه می‌دهد: با مدیریت مدرسه و خانواده‌ها حرف زدم. گفتم اگر موافق باشید، بیایید اینجا، کنار هم، تا دوباره طعم شیرین یادگیری را زیر سقف خانه‌ام بچشند. قبول کردند.و اینگونه شد که خانه‌ی معلم مسجدسلیمانی، پناهگاه امن آموزش شد. هفته‌ای سه تا چهار جلسه، دانش‌آموزان با همان لباس‌های فرم مدرسه، کیف به دست، نه به یک کلاس غمگین، که به خانه‌ای پر از مهر می‌آیند. «بهشان گفتم لباس فرم مدرسه را بپوشید تا نظم و انگیزه‌تان زنده بماند. تا بدانید اینجا هم کلاس درس است، اما کلاسی از جنس خانه، از جنس دل.
در چشم‌های نجمه صالحی برق خاصی موج می‌زند وقتی از شاگردانش می‌گوید: وقتی می‌بینم با چه شوقی حاضر می‌شوند، وقتی می‌بینم چشم‌هایشان از فهمیدن یک مطلب تازه برق می‌زند، راستش خستگی برایم معنا ندارد. مگر می‌شود در مقابل آینده‌ی این بچه‌ها بی‌تفاوت بود؟حالا در روزگاری که شرایط جنگی، دیوارهای فاصله را بلندتر کرده بود، این معلم فداکار با دستان خود دیواری از مهر ساخت تا ثابت کند تعلیم و تربیت به ابزارهای دیجیتال گره نخورده، که به قلب‌های روشن معلمان متعهدی گره خورده است که حتی اگر جهان تعطیل شود، کلاس درسشان را در خانه‌ی دلشان برپا می‌کنند.
مرجع / فـارس
captcha
آخرین اخبار