ارسالی از کاربران خوزنیوز/
ماماتین علیا و سفلی، شاردین و محمدآباد؛ چهار روستای تشنه، اما ایستاده
در دل داغ جنوب، جایی میان کوه و خاک و آفتاب، چهار روستای شریف و صبور، ماههاست با تشنگی نفس میکشند؛ روستاهای ماماتین علیا، ماماتین سفلی، شاردین و محمدآباد، که روزگاری با صفا و سخاوت درختان و لبخند مردمشان شناخته میشدند، امروز با دستان خالی و جانی خسته، به دنبال جرعهای آب شرب میگردند.
این روزها، آفتاب سوزان خوزستان، بیش از همیشه بر زخم بیتدبیری میتابد.
مردم، زن و مرد، پیر و جوان، با ظروف ۲۰ لیتری، کیلومترها راه میپیمایند تا از رامهرمز آبی برای نوشیدن بیاورند؛ آن هم در قرنی که بشر به کرات دیگر فکر میکند، و ما هنوز برای حیات، بر دوشمان کوزهی رنج میکشیم.
این محرومیت، تنها نبودِ آب نیست؛ نماد تلخ فراموشی، مظلومیت و بیپناهیست.
با این حال، اهالی این روستاها نه دست از عزت کشیدهاند و نه زبان به نفرین گشودهاند؛ آنان ایستادهاند، مؤمنانه، نجیبانه، و شرافتمندانه، ولی صبوریشان حد دارد.
ما مردم، از مسئولان نمیخواهیم بیش از توان، معجزه کنند؛ تنها میخواهیم که درد ما را ببینند، صدای ما را بشنوند، و پیش از آنکه جان فرزندانمان در گرمای تابستان بخار شود، به دادمان برسند.
ما، نه با نفرت، که با امید سخن میگوییم؛ نه با خشم، که با ایمان به مسئولیت انسان بودن.
ما به فرماندار محترم، بخشدار شریف، اداره آبفا و همهی دستاندرکاران صادق اعلام میکنیم:
وعدهها کافیست. اکنون وقت عمل است.
ما آب نمیخواهیم،
ما حقمان را میخواهیم.
رسیدگی فوری به این بحران انسانی، نه لطف که وظیفه است؛
آبرسانی سیار، تخصیص سهمیه آب، رفع ریشهای مشکل خطوط انتقال، و جبران این ماهها رنج و بیمهری، تنها راه بازگشت اعتماد مردم است.
به آنان که صدای ما را میشنوند میگوییم:
امروز، نجات این چهار روستای تشنه، نام شما را در حافظهی تاریخ مردم خواهد نوشت.
فرصت را دریابید، پیش از آنکه بیتفاوتی، نامی برای همیشه از یاد رفته بر سینهی مسئولیتتان حک کند.
با احترام و امید
جمعی از اهالی سرافراز و رنجکشیدهی
ماماتین علیا، ماماتین سفلی، شاردین و محمدآباد