اِستَبرَق؛ از طبیعت شوشتر تا پوشش خانه خدا
شوشتر، شهر تاریخ و هنر، روزگاری مهد نساجی ایران بود. پارچه دیبا که از آن برای پوشش خانه کعبه هم استفاده می‌شد، بافته‌ای لطیف و ارزشمند بود که از الیاف گیاه استبرق تهیه می‌شد و نام این شهر را بلندآوازه کرده بود.
این شهر سرزمین سازه‌های آبی و تاریخ پرغرور، نه فقط با معماری شگفت‌انگیزش، بلکه با هنری کهن شناخته می‌شد: صنعت نساجی.در میان شاهکارهای این هنر، پارچه دیبا جایگاه ویژه‌ای داشت؛ پارچه‌ای نرم و درخشان که از الیاف گیاه استبرق، یا همان قِلَپلَپ، تهیه می‌شد. این گیاه که از دل طبیعت گرمسیری شوشتر برمی‌خاست، علاوه بر کاربردهای صنعتی و هنری، در متون مذهبی نیز ذکر شده است. نام استبرق در قرآن کریم، در توصیف بهشت و پوشش‌های باشکوه آن آمده، که نشان از ارزش و جایگاه این گیاه دارد.
دیبا، بافته‌شده از الیاف استبرق، نه تنها زینت‌بخش خانه‌های اشرافی، بلکه افتخاری برای شوشتر بود که پارچه‌ای به ظرافت و زیبایی آن، روزگاری پوشش خانه کعبه می‌شد. این هنر بی‌همتا که در دستان هنرمندان شوشتری به اوج می‌رسید، اکنون در تاریخ محو شده و کمتر اثری از آن در زندگی امروز باقی مانده است.
چه نیکو خواهد بود اگر شوشتر، به پاس این میراث درخشان، بلوار، میدان یا محله‌ای را به نام «دیبا» نام‌گذاری کند و با کاشت گیاه استبرق در فضای سبز شهری، یادآور شکوه گذشته‌اش باشد. این اقدام نه تنها ادای احترام به هنری فراموش‌شده است، بلکه راهی برای آشتی با طبیعت بومی و تاریخ شوشتر خواهد بود.دیبای شوشتر، نمادی از پیوند میان هنر، طبیعت و ایمان، شایسته آن است که در خاطره‌ها و در سیمای شهر دوباره جان بگیرد.
