وضعیت اسف بار قبور شهدای اهواز

خوزنیوز / فاطمه ظاهری بیرگانی: تا به حال شده است که از دیدن صحنه ای دلتان به درد آید، نفستان سنگین شود، پاهایتان نای استادن نداشته باشد، بغض گلویتان را بگیرد، اما راه و جایی برای گشودن و آرام کردنش سراغ نداشته باشید.

دلتان به حال وضع و موقعیت عده ای بسوزد، اما جز غصه خوردن و افراشتن و خیره نگه داشتن دیده ی حسرت، چیزی در آستین خیالتان نداشته باشید.

آنچه خواهید خواند و خواهید دید، حکایت مردمانی ست که قصه ی زمانشان این چنین رقم خورد.

انقلابی، انقلاب کرد مطابق عقیده ی آن ها و امامی آمد مطابق سلیقه ی دلشان. آن ها هم کف دست به درگاه پروردگارشان پیش کشیدند و در آن مخلصانه نوشته بودند جان و جسم مان فدای راه پروردگار.

و فرجام کار چنین شد که در آخرین برگ شناسنامه ی زندگیشان،  در کنار واژه ی مرگ، واژه ای نوشته شد که واژه ی مرگ را چه مقتدرانه به سخره می گرفت، واژه ای تنین افکن به نام شهید.

و کلامی که برای همیشه بر صفحه ی وجود زندگان مرده دل مکتوب است؛ « ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء ربهم یرزقون».


اینجا اهواز است به وقت کم لطفی عمیق.

 اینجا بهشت آباد اهواز است به وقت کم توجهی شدید مسئولین.

اینجا مزار شهدای انقلاب اسلامی اهواز است  به وقت پژمردگی  و  بی روحی  و مشابهت  با مزار مردگان سال ها فراموش شده.

اینجا مزار شهدای اهواز است با  فضایی به درد آورنده برای دل هرکسی که ادعا دارد پای بند به خون شهید و ارزش گذار برای راه اوست.

سخت است و غیر قابل باور،  اینکه ما دم از خون شهید و شهادت بزنیم و حتی ذره ای برای جایی که آن شهید آرمیده است، ارزشی قائل نباشیم.

دروغ پنداشته ایم اگر که تصورمان این باشد که بدون توجه به ریشه ، گلبرگ های قشنگی رویانده می شود.

آن وقت که حتی برای قبر شهید ارزش قائل نیستیم چه طور و با چه خیالی ، ادعا می کنیم راهشان را با چنگال تمدید، محکم نگه داشته ایم.

باوری ست غلط و شیره ایست چسبناک مالیده شده بر وجدان ، اگر که مسئولین مان، پرند ه ی رام‌نشده‌ی خیالشان بر تخته سنگی فرود آید که روی آن حک شده باشد، پشت میز آرام بنشین، بها دادن به قبر شهید و ارتباط و وصل با شهید، منفصل از راه مسئولی است.

مسئولین انگار صدای نوای فراموشی شهدا به دریچه ی ذهنیشان ، هر لحظه نزدیک تر می شود که اگر غیر از این بود، این نبود حال و وضع قبور  شهدای استان هزاران شهید.

اینجا اهواز است، حرف هایی برگرفته از گرمای گداز ه های سوزه دل و هشدار هایی تامل برانگیز برای مسئولین،

هشدار هایی از جنس گره زدگی دل جوان نسل سومی به عقیده و راه و باور شهید نسل دومی.

مسئولین هوشیار باشند  و بدانند این که ملت ما کمر خم نمی کند، این که مردم ما در هر موقعیتی، پیاده رو نظام و سرباز ولایت هستند، این که تحریم ها ، حریم فرش گستری شان را بقچه می کنند و در میدان مقابله پشتشان به خاک مالیده می شود،این که دنیا در مقابل ما سینه سپر می کند و ما سینه شکاف می دهیم، همه و همه از آبرو و خون بر زمین ریخته ی شهیدان وطن و وساطت و دعا و آبروی آن ها در نزد خدا و ائمه ی است که این همه آسایش را باعث شده است و اما امروز حال عده ای از این آبرومندان حافظ وطن ، در شهر اهواز دل را به درد می آورد و مسئولین را در مرکز میدان اتهام بی مسئولیتی و کم لطفی عمیق قرار می دهد و آن هم بعد از گذشت 33 سال از این انقلاب ، آیا کسی به ذهنش نمی رسید به حال قبور این از جان گذشته ها کاری بکند؟

در آخر اینکه نمی دانم مسئولین برای خودشان خواب زیستن را چگونه تعبیر کرده اند اما من عاجزانه از درگاه پروردگارم می خواهم خوابی را برایمان تعبیر کند که به دنبال آن، این آرزو برآورده شود.

خداوندا به ما آنگاه مسئولیت ده که یقین بدانی مرد میدان عمل هستیم.