بازی استقلال اهواز و استقلال تهران سند شرافت و پاکی حجازی
بازی استقلال اهواز و استقلال تهران مجال بسیار خوبی برای یاد کردن از ناصر حجازی فقید است؛
مردی که حاضر به پذیرفتن بسیاری از ناپاکیهای فوتبال نشد و شاید به همین
خاطر بود که حداقل به لحاظ مالی به آنچه که مستحقش بود، دست نیافت.
در
بهار سال ۱۳۸۲، استقلال تهران كه در كورس قهرماني سومين دوره ليگ برتر بود
بايد در اهواز با استقلال اين شهر بازي ميكرد. قبل از آن بازي خيلي شايعه
شده بود كه استقلال اهواز به همنام تهرانياش «راه» ميدهد و بازي را
ميبازد تا راه براي قهرماني استقلال تهران فراهم شود. (استقلال اگر آن
مسابقه را ميبرد شانس بسيار زيادي براي قهرماني پيدا ميكرد.) اين شايعات
به گوش ناصر حجازي هم رسيد. ناصرخان كه در آن زمان سرمربي استقلال اهواز
بود با شنيدن اين حرفها سخت برآشفته شد و گفت: «من آبرو و شرافتم را
نميفروشم. خود استقلاليها هم به اين مسئله راضي نميشوند و مردم اهواز
نيز هرگز چنين رفتاري را دوست ندارند. ما قاطعانه بازي ميكنيم، حتي اگر
تكليف قهرمان ليگ عوض شود.»
البته مديران و مربيان وقت استقلال
تهران هم قاطعانه تأكيد داشتند كه فوتبال پاك برايشان بسيار مهم بوده و
هرگز به چنين مسئلهاي حتي فكر هم نميكنند. در اين ميان اما يك عده كاسه
داغتر از آش شده و مرتب در گوش حجازي ميخواندند كه بد نيست بازي را شل
بگيرد و هيچكس به او خرده نخواهد گرفت اما ناصرخان وقتي ديد اين همه
شايعهسازي شده است ترجيح داد براي حفظ اعتبارش، از سمت سرمربيگري استقلال
اهواز استعفا داده و به تهران برگردد.
بازي هم در نهايت جوانمردي
برگزار شد و استقلال اهواز با حساب ۲ بر يك از سد شاگردان قلعهنويي گذشت
تا در نهايت همين نتيجه نقش بسزايي در قهرمان شدن پاس تهران در فصل
۱۳۸۳-۱۳۸۲ ايفا كند و البته ناصر حجازي هم ثابت كند كه براي حفظ پاكي
فوتبال حاضر است كارش را از دست بدهد اما جايي نباشد كه پشت سرش كلي حاشيه و
شايعه باشد. مرجع / اقتصادآنلاین