پراشتهايي عصبي؛ دلایل و درمان

يك متخصص تغذيه با بیان این‌که افراد داراي اختلال پراشتهايي عصبي معمولا تمايل به مطرح كردن آن حتي با نزديك​ترين افراد به خود را هم ندارند، گفت: بروز اضافه وزن و چاقي نگراني اصلي در افراد داراي اختلال پراشتهايي عصبي است.

دكتر مجيد كارانديش اظهار كرد: پر اشتهايي عصبي يكي از دو گروه اصلي اختلالات خوردن است. یکی از علل اختلال پراشتهايي عصبي، تصوير ذهني غلطی است كه ممكن است فرد از خود داشته باشد.

وي با بیان این که نگراني اصلي در این عارضه، بروز اضافه وزن و چاقي در فرد است، افزود: فرد داراي اختلال پراشتهايي عصبي به صورت متناوب، كنترل خود در غذا خوردن را از دست مي​دهد و به تدريج مقدار زيادي كالري را به شكل مواد غذايي دريافت مي​كند ولي پس از آن به دليل ترس از اضافه وزن با استفاده از روش‌هاي مختلف و بعضا نامناسب مانند وادار كردن خود به استفراغ، استفاده از تركيبات مسهل و مدر (ادرار آور) و روي آوردن به ورزش‌هاي شديد سعي می‌كند انرژي و كالري اضافي دريافتي را خنثي کرده و از بين ببرد.

اين متخصص تغذيه عنوان كرد: از نظر تقسيم​بندي، پراشتهايي عصبي جزو اختلالات روان‌شناسي محسوب مي​شود و شيوع آن عمدتا بين گروه سني 18 تا 22 سال است.

وي اضافه كرد: طبق مطالعات صورت گرفته در رابطه با دلايل پر اشتهايي عصبي نشان داده شده كه این بیماری ممكن است زمينه​هاي ژنتيكي نیز داشته باشد. همچنین در خانواده​هايي كه تنش​هاي زيادي وجود داشته باشد، اختلالاتي مانند پراشتهايي عصبي بيشتر خواهد بود.

كارانديش درباره چگونگي درمان اختلال پراشتهايي عصبي گفت: درمان اين‌گونه بيماري‌ها گروهي است و بايد تيمي از افراد شامل روان‌شناس يا روان‌پزشك، متخصص تغذيه و رژيم‌درماني و در صورت لزوم در مناطقي كه امكان آن باشد، پزشك خانواده يا مددكار اجتماعي وجود داشته باشد و سعي كنند با در نظر گرفتن جنبه​هاي رفتاردرماني اختلال پراشتهايي عصبي، به درمان آن بپردازند.

وی با اشاره به مطالعات انجام شده روي برخي افراد داراي اختلال پراشتهايي عصبي عنوان كرد: مشخص شده كه بسياري از این افراد پس از گذشت پنج سال از ابتلاي خود به اين اختلال، شروع به جست‌وجو براي درمان آن مي‌كنند و این امر ممكن است موجب ايجاد مسایل پزشكي به دليل اقدامات غلط انجام شده توسط اين افراد شود، به عنوان مثال استفراغ​هاي ارادي مكرر مي​تواند موجب التهاب و يا حتي زخم مري و در موارد شديدتر موجب ايجاد اختلال الكتروليت و شوك در فرد شود.

اين متخصص تغذيه گفت: برای درمان این بیماری، بايد ضمن محاسبه حداقل انرژي مورد نياز فرد داراي اختلال پراشتهايي عصبي و با توجه به بررسي وضعيت تغذيه و مشاوره رژيم‌درماني، رژيم غذايي مناسبي براي وي تنظيم شود.

كارانديش افزود: رژيم غذايي تنظيم شده براي فرد داراي پراشتهايي عصبي بايد كاملا به تدريج آغاز و ادامه پيدا كند، زیرا تغيير ناگهاني در رژيم غذايي ممكن است براي وی قابل پذيرش نباشد.

وی ادامه داد: با توجه به اين‌كه برخي از افراد داراي اختلال پراشتهايي عصبي زماني كه در فاز پرخوري عصبي هستند، ممكن است به مواد غذايي خاصي گرايش بيشتري داشته باشند، بايد سعي شود با شناخت نوع اين مواد غذايي، در صورت امكان مصرف آنها حذف و يا به حداقل برسد.

اين متخصص تغذيه بیان کرد: برخلاف بي​اشتهايي عصبي كه فرد كاملا به ظاهر، رنجور و بيمار به نظر مي​رسد؛ افرادي كه پراشتهايي عصبي دارند، ممكن است تا مدت زماني طولاني حالت بيماري در ظاهرشان مشخص نباشد به همين دليل درمان آن با تاخير مواجه خواهد بود.