به تصریح روایات هستند عواملی که در وجود انسان مانع گناه شده و در حقیقت بازدارنده های درونی او محسوب می شوند مگر زمانی که آدمی یک صفت را از دست بدهد.
حیا از توصیه های دین و آموزه های روایی ما برای زندگی توام با آرامش و قرار گرفتن در مسیر سعادت و کامیابی است از این رو سفارشات متعددی درباره رعایت آن شده است.
پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «هر که چهار خصلت داشته باشد و از سر تا پا غرق گناهان باشد، خدا آنها را به حسنات تبدیل کند: راستگوئی و حیا و خوشخلقی و سپاسگزاری.»
امیرمومنان علی (ع) می فرمایند: «آنکس که شرم و حیایش کم باشد، اجتنابش از گناه کم خواهد بود.»
امام صادق (ع) فرموده اند: «حیا از ایمان و ایمان در بهشت است»
همان حضرت (ع) می فرمایند: «حیا و پاکدامنی و کند زبانی- نه کند دلی- از ایمان باشند.»
و نیز از ایشان است که: «هر کس کم رو باشد، کم دانش است (زیرا از پرسیدن شرم می کند و مشکلات علمیش حل نمی شود).»
رسول خدا (ص) فرمودند: «حیا دو گونه است: حیاء عقل و حیاء حماقت، حیاء عقل علم است و حیاء حماقت نادانی.»
امام باقر یا امام صادق علیهما السّلام فرموده اند: «حیا و ایمان در یک رشته و همدوشند، و چون یکی از آن دو رفت، دیگری هم در پی آن رود.»
پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: «وقتی در برادر(دینی) خود سه صفت دیدی به او امیدوار باش، حیا و امانتداری و راستگویی و اگر آنها را ندیدی به او امید نداشته باش.»
منابع:
کافی
نهج البلاغه
نهج الفصاحه