وقتی به دنیای مجازی فرار می‌کنیم

یک جامعه‌شناس گفت: افرادي كه در روابط اجتماعي واقعي دچار تشويش و افسردگي بيشتري هستند، برقراري ارتباط در شبكه​های اجتماعي را راهي براي فرار از واقعيت و تخليه نيازهاي روحي و اجتماعي خود مي‌دانند.

بهرام نيك​بخش اظهار كرد: فضاي مجازي با توجه به ناشناختگي هويت افراد متعامل و درگير از نوعي تعاملات مونولوگي، صميمانه و غيررسمي برخوردار است و به تازگی نیز استفاده از آن به عنوان يك مد رسانه​اي آن هم در بخش ارتباط مجازي تحت عنوان شبكه‌هاي اجتماعي با سرعت هندسي بالاخص در بين جوانان و نوجوانان در حال گسترش است.
 
وي افزود: تازگي و به روز بودن اين كانال​هاي ارتباط مجازي و گرايش عموم در راستاي تجربه كردن اين قابليت از عوامل شيوع و ترويج آن در لايه​هاي مختلف اجتماعي، جغرافيايي و فرهنگي جامعه است.

نيك​بخش گفت: اجزاي ارتباطي انتقال يك پيام عبارتند از منبع پيام، مجراي انتقال و نهايتا گيرنده پيام ولی در فضاي مجازي به خاطر ناشناختگي و عدم اطلاعات دقيق از منبع و مرجع يك پيام، ممكن است مطالبي كه بعضا سبقه فرهنگي، اجتماعي و حقوقي دارند، به سرعت زيادي منتشر شوند و حاصل آن نوزاد نارسي به نام شايعه و شايعه​سازي خواهد شد كه نمونه​هاي آن را در جامعه خودمان و در سطح كلان مربوط به محيط​هاي رفاهي، ورزشي، فرهنگي و سياسي مي​توان سراغ گرفت.

عضو هيات علمي دانشگاه پيام نور اهواز عنوان كرد: طبق اعلام رسمي رسانه​هاي داخلي، ميانگين زمان مراجعه و استفاده از شبكه​هاي اجتماعي در فضاي مجازي در ایران به 9 ساعت در روز رسيده است و عمده كاربران شبكه​هاي اجتماعي در تلفن همراه هوشمند خود به ديد سرگرمي به مساله نگريسته و بدون توجه به منابع خبري و هويت شخص فرستنده پيام، سريعا شروع به كپي و انتشار اين‌گونه پيام​ها مي​كنند.

وي اظهار كرد: تعاملات و كنش​هاي اجتماعي رو در رو نسبت به گذشته به ويژه در كانون خانواده با رشد گرايش به اين شبكه​ها، روز به روز كم​رنگ​تر مي​شود. اين روزها در اطراف خود با افراد گوناگوني مواجه هستيم كه ساعات طولاني را در صفحه تلفن همراه هوشمند خود مي​گذرانند و حتي حاضر نيستند در مجالس رسمي و مهماني​هاي دوستانه و خانوادگي لحظه​اي از يار پيام​رسان خود غفلت كنند. در نتيجه زير يك سقف، جزاير چندگانه ارتباط مجازي شكل مي​گيرد كه ممكن است بر اثر آن تعاملات زنده و ديالوگي در سطح گروهي منجر به طلاق ارتباطي گردد.

نیک‌بخش با بیان این‌که در محيط گرم خانواده نباید تعاملات زنده و پويا با تعاملات غيرزنده جایگزین شود، تصریح کرد: اين معضل وقتي جدي​تر مي​شود كه حتي والدين جوان به جاي صحبت و گفت​وگو كردن با فرزندان در محيط خانواده به عنوان يكي از نهادهاي اوليه تاثيرگذار، بيشتر وقت خود را صرف سير كردن در شبكه‌های اجتماعي مي​كنند كه در جامعه امروزي ما شايد اين مسائل نشانه​هايي از اعتياد اوليه به فضاي مجازي به شمار رود و دامنه اين اعتياد با توجيهاتي از قبيل پر كردن تنهايي و جلوگيري از افسردگي روز به روز بيشتر مي​شود.

وی افزود: تحقيقات پزشكي نشان مي‌دهد همان ناحيه​اي از مغز كه در بيماران الكلي درگير مي​شود، در افراد معتاد به اينترنت نيز درگیر شده است.

این جامعه‌شناس گفت: در نهايت افرادي كه در روابط اجتماعي واقعي خود دچار تشويش و افسردگي بيشتري هستند، برقراري ارتباط با ديگران در شبكه​های اجتماعي را راهي براي فرار از واقعيت و تخليه نيازهاي روحي و اجتماعي خود مي​دانند.