ثبت شدن و یا ثبت نشدن دردی دوا نمی کند

مجتبی گهستونی: اهواز برای من که متولد آن هستم و پدرم نیز در آن به دنیا آمده و مادرم در آن رشد کرده، شهر همه رویاهایم است. این شهر اگر چه در حال رشد است اما جلوی چشم فرزندان این شهر تاریخ آن رو به ویرانی می رود.

امروز بخشی از صبح تا ظهر را در خیابان های اهواز گشتی زدیم تا در طول مسیر بخشی از بناهای ثبت شده و دیگر سازه هایی که ارزش معماری در اهواز را دارند به مشاهده بپردازیم.    

با گذر از خیابان های قدیمی اهواز، خانه هایی با معماری بومی را می بینم که رشد ناموزون شهری آنها را یک به یک می بلعد.  

گاهی اوقات فکر می کنم ثبت شدن و یا ثبت نشدن آثار با ارزش اهواز در فهرست آثار ملی دردی دوا نمی کند چرا که در این شهر هرگاه اثری ثبت شده، مخرب آن هیچگاه مجازات نشده است. اما از اینها گذشته بالاترین ارزش ثبت یک بنا آن است که می توان از اعتبارات ملی و استانی برای مرمت آن بهره گرفت و از آن دفاع حقوقی کرد. اما به واقع تا چه حد توانسته ایم از این ویژه گی ها بهره ببریم.

مگر هنگامی که بالکن مهدیان تخریب شد و دیگرانی اقدام به تخریب کارخانه ریسندگی و بافندگی اهواز کردند متولیان امر کاری از پیش بردند.

امروزه بافت تاریخی اهواز با بناها و محوطه هایش در نبود احساس مسئولیت از سوی استانداری خوزستان، فرمانداری اهواز و اداره کل میراث فرهنگی و از همه مهمتر به خاطر نداشتن اداره میراث فرهنگی شهرستان اهواز در حال از بین رفتن است. حالا بگذریم که در اهواز صدها خانه و محوطه با ارزش تاریخی وجود دارد که ثبت نشده اند ولی در پناه نبود هیچ حامی ، جای خود را به ساختمان های بی شکل و قیافه ای می دهند.    

روزگاری بود که وقتی از کنار خانه های زنده و پویای اهواز که از معماری هنرمندانه ای برخوردار بودند گذر می کردیم و حالا هم تعدادی از آنها را می توان در کوچه پس کوچه های اهواز دید باید غبطه بخوریم به حال خودمان که اینگونه فرهنگمان را واگذار می کنیم.

وقتی در خیابان فردوسی (شهید خوانساری) عبور می کنم و به ساختمان حمام اسلامی نگاه می کنم با آن کاشی کاری زیبایش فکر می کنم اگر این حمام تعطیل شده به زودی تخریب شود باید از چه کسی پاسخ خواست.

راستی پلاک سنگی های اهواز که یک به یک از بین می رود را علی رغم این همه فریاد زدن چه کسی باید از محو شدن نجات دهد.

اگر شهرداری تصمیم بگیرد عامری را تخریب کند و جای خانه هایی که می تواند پس از بازسازی جزیی از هویت این شهر قرار بگیرند  را ساختمان های بی رگ وریشه دهد باید چکار کرد.

امسال در نوروز با این پرسش که چرا اهواز هیچ موزهای در خانه تاریخی و یا هیچ رستوران موزه ای در خانه های قدیمی ندارد بسیار مواجه شدم. یا باید جواب قانع کننده ای به آنها می دام و یا باید آنها را با اماکنی آشنا می کردم تا با خاطره خوبی اهواز را ترک می کردند.

حالا اهواز دستانش را به سمت شما دراز کرده است تا شاید شما به فریادش برسید. مقداری هم به فکر این مردم شهر باشید که از تاریخ واقعی شهر باستانی اهواز اطلاعاتی داشته باشند.