او ملجأ و مأوای شاعران غريب بود

هرمز علی‌پور از دلتنگی‌اش در فراق علیشاه مولوی گفت.

این شاعر پيشكسوت به مناسبت درگذشت علیشاه مولوی اظهار کرد: قبل از هر چیز در گذشت علیشاه مولوی دوست دیرینه خودم و شاعر معاصر را به خود و جامعه هنری تسلیت می‌گویم.

وی افزود: دوستی من با علیشاه به سال‌های جوانی من و بدون تردید جوانی او برمی‌گردد که به اقتضای آن سال‌ها ما آرزوها و آرمان‌های دیگری در سر می‌پروراندیم.

شاعر "کودک و کبوتر" ادامه داد: بعد از آن اما این دوستی، عشق و حرمت متقابل با شعر نیز پیوند خورد و چندین بار من به همراه دوستان حاضر و غایب چون منوچهر آتشی و دو سه نفر دیگر همچون عمران صلاحی به خانه او می‌رفتیم.

علی‌پور تصریح کرد: گفت‌وگوی ما دو نفر بیشتر به طنز و شوخی می‌گذشت چراکه او مثل خود من بختیاری‌زاده و علاوه بر این از جرگه دردمندان بود.

او اضافه کرد: عليشاه شاعری داغدیده بود و خانه او ملجا و مأوای بسیاری از شاعران شهرستان و به اصطلاح در تهران غریب بود.

این شاعر بیان کرد: از او کتابی با نام "کاملاً خصوصی برای آگاهی عموم" چاپ شده است که شعرهای آن در نوع خود و در ارتباط با نگاه او به شعر کتاب موفقی است.

او توضیح داد: دیگر این که در چنین مواردی به جای آن که برای یاران سفری دلم بسوزد دلم به حال خودم می‌سوزد که وقتی دلتنگ آنها می‌شوم هیچ چاره‌ای جز بعض و گریه پنهان یا آشکار ندارم.

این شاعر اظهار کرد: اجازه دهید به همین بسنده کنم اگرچه به علتی کاملاً شخصی نتوانستم با او وداع کنم ولی مطمئن هستم او مرا خواهد بخشید چرا که دو بار که در خانه خود مرا به سببی در حال گریه دید بیتی را زمزمه کرد که الآن در خاطرم نیست.

علیشاه مولوی ساعت 3 بامداد روز پنج‌شنبه، 15 اسفندماه، در پی سکته مغزی در بیمارستان فیروزآبادی تهران درگذشت و سپس در بهشت زهرا (قطعه‌ 318، ردیف 157، شماره‌ 46) به خاک سپرده شد.

این شاعر متولد سال 1331 بود. او در سال 1358، داستان «شهید سوم » را منتشر کرده و در ادامه با نام مستعار «بهار آقا» و «عین مولوی»، پنج دفتر شعر را در طول سال‌های 57 تا 59 عرضه و از دهه‌ 60، آثار خود را در نشریات ادبی منتشر کرد.