کاربران/ حکایت مقتدایی و سربازان شنبه!

میلاد ادیبی از کاربران خوزنیوز یادداشت زیر را برای سایت ارسال کرده است:

سه شنبه دوم تير ماه هزار دويست هشتاد وهفت باغشاه چنان كه از نامش پيداست ستاد نيروهاي استبدادي محمدعلي شاه قرار گرفته بود وبهارستان كه شكوفه هاي بهار آزادي ملت در ان رسته بود ستاد مدافعين و نيرو هاي از جان گذشته مشروطه !

و تقدير چنين بود كه خون جوانان مشروطه بر صحن بهارستان بريزد تا شكوفه هاي بهار آزادي را سيراب كند!

شب قبل از حادثه برخي نمايندگان چون تقي زاده ساير نمايندگان را به حضور در مجلس تهيج و دعوت مي كردند و در اين باب اصرار مي ورزيدند اما هنگامي كه توپ هاي لياخوف به سمت مجلس نشانه رفته بود و برخي از نماينده گان مجلس چون حاجي ميرزا ابراهيم آقا فرزند خلف ايران و نماينده آذربايجان با تفنگ ساده ماورز خود به جنگ توپ هاي روسي رفته بودند و ملك المتكلمين و ميرزا جهانگير خان صور اسرافيل و ايت الله بهبهاني و ايت الله طباطبايي و دهها نماينده شجاع مجلس را از بهارستان به باغشاه مي بردند و از قامت سرو قدشان جان ها خميده بود درست در آن زمان تقي زاده ها سوار بر كالسكه سفارت انگليس فرار را به قرار ترجيح دادند! تا بعد ها جزو اركان آزادي و مشروطه به شمار آيند و در دستگاه هاي حاكمه مقامات عاليه را در اختيار گيرند!

در پي آن نخستين دسته از مجاهدين به قصد تسخير پايتخت كه هزار سوار بختياري بودند به فرماندهي سردار اسعد بختياري در بيست و نه خرداد 1288هجری شمسی به قصد تسخیر پایتخت آهنگ حركت كردند.

وصول خبر حركت سردار اسعد چنان رعب و هراسي در دل درباريان افكند كه به جزسعدالدوله همه وزرا از شغل خود كناره گيري كردند. بله همان هايي كه پيكر خونين جهانگير خان صوراسرافیل و ملك المتكلمين ها را در باغشاه ديدند و قهقه مستانه سر دادند بي درنگ از كار كناره جستند تا رو به سوي مشروطه آرند!

سرانجام سربازان بختياري به طهران رسيدند!! با لباس هايي مندرس و پاهايي تاول زده از سرزنش هاي خارهايي مغيلان و اما با قدم هايي راسخ!

مجاهدين در جمعه روزي طهران را فتح نمودند و اميد را و عدالت خانه را براي ايران و همه ايرانيان به ارمغان آوردند و آن سال نه سال عدل مظفر كه سال عدل ملت بود!

آن روز همه آمده بودند فرقي نمي كرد يپرم خان ارمني یا سردار اسعد بختياري ، ستارخان و باقرخان آذري يا سيد اشرف الدين گيلاني، ايلياتي يا روشن انديش و منورالفكر، همه و همه آمده بودند و از جمع و خيل مستانه شان خيزش و جوششي پديد آمده بود كه هنگام خروش بود.

آن روز همه مستانه به عشق وطن بودند اما همه باده فتح ننوشيدند، فرداي آن جمعه روزكه سربازان فاتح و خسته به تيمار كردن زخم هاي خويش مشغول بودند دملي در حافظه تاريخي و رفتار سياسي اجتماعي اين ملك در حال شكل گيري بود به اسم سربازان شنبه.

همان هايي كه خود جرعه جرعه شرنگ و شوكران به كام ملت مي ريختند در هنگامه فتح و ظفر پيشاپيش ملت باده فتح مي نوشيدند و بيت الغزل روز هجران و شب فرقت يار آخر شد ملت را به بانگ چنگ مخور مي كه محتسب تيز است بدل مي ساختند.

همان هايي بودند كه با صورت هاي صفا داده و سبيل هاي بنا گوش چرب شده و فشنگ قطار بسته جلوي دوربين ها عكس يادگاري جهت ثبت در تاريخ مي گرفتند. همان هايي كه آستان بوس درگاه قدرت بودند و جيره خوار خان نعمت همايوني شان و پس از هر تغیيري نيز از سفره پديد آمده متنعم مي شدند.

آري برادر درد بي درمان مان نه صفير گلوله مستبدان پنجشبه ويا مجاهدت مجاهدين و جمعه هايي كه از آسمانش خون مي چكد كه از سربازان پيكار نكرده شنبه هاست!

سال1392هجری شمسی سال ديگري است سالي كه تبلور جمهوريت نظام و نشانگر روند دموكراتيك انتخابات كشور بود سالي كه قرار است نوش در كام ها بي نيش باشد و ملتی رشید خود نقطه سر خط ها بگذارند.چشم ها را باز كنيم تا ببينيم چه کسانی حماسه اخير را رقم زدند، كيان رنج انديشیدن پذيرا شدند تا ديگران رسم انديشيدن بياموزند.

خبر چهارشنبه هفته پيش كوتاه بود و مسرت بخش، دكتر مقتدايي فرزند خوزستان و اصلاحات استاندار استان شدند. مديري موفق آشنا به استان و رنج استان ديده.

در استقبال روز پنجشنه ايشان در فرودگاه اهواز همه آمده بودند و سربازان شنبه نيز آماده! آري همه آمده بودند .اما جناب اقاي دكتر مقتدايي! فرزند عزيز خوزستان! مشكل از آماده هاست!

اينك كه به ياري حضرت حق و انديشه و گفتمان بر حق ملت و دولت تدبير و اميد بر صندلي استانداري تكيه زده ايد مبادا فرصت طلبان و سربازان هميشه شنبه بر زخم خوردگان و سربازان جمعه رجحان داده شوند. مبادا فراموش شوند آنان که آتش به خرمن نام و نان خویش زدند تا چراغ راه شوند و نه فقط اصلاح طلب و همفكر كه مبادا برادران و مديران موفق و خوش نام اصولگرا به جاي هضم به تيغ حذف سپرده شوند كه امروز نه روز حساب كشي و مدير كُشي كه روز همدلي و كار است که اگر چنین نکردیم پا از این دایره بیرون ننهیم تا باشیم.