یك شاعر گفت: به رغم وجود فضای مجازِی مسأله ممیزی خیلی دست و پاگیر شده است.
ایمان عباسپی اظهار داشت: بسیاری از دوستان اهل قلم در این سالها به خودسانسوری عادت كردهاند تا سانسور نشوند. به همین دليل، صحبتهای وزیر ارشاد مبنی بر اعمال ممیزی پس از چاپ اين ترس را به جان مؤلف و ناشر میاندازد كه مبادا بعد از هزینه كردن به خاطر یك كلمه با برگشت كتاب چاپ شده مواجه شوند.
وی، با يادآوری اين نكته كه گاهی اوقات كل يك اثر غیرقابل چاپ تشخيص داده میشود، خاطرنشان كرد: در وضعیت جدید اگر به خاطر یك كلمه كل كتاب تجدید چاپ شود هزینه خیلی زیادی تحمیل خواهد شد و مؤلف و ناشر در این وضعیت از نظر هزنیهكرد متضرر میشوند. ممكن است در چنین شرایطی بسیاری از ناشران ریسك چاپ كتاب بدون تقبل هزینه از سوی مؤلف را نكنند.
عباسپی گفت: در حال حاضر مؤلف در بهترین حالت فقط 10 تا 12 درصد حق تألیف دریافت میكند. حال اگر قرار باشد خود مؤلف هزینه ضرر را بر عهده بگیرد مطمئناً دیگر حقالتألیف هیچ نویسندهای داده نمیشود و اگر هم اثر مشمول ممیزی بعد از چاپ شد تمام هزینه باید از سوی مؤلف پرداخت شود.
اين شاعر تاكيد كرد: ممیزی باید وضعیت با ثباتتری پیدا كند چراكه هر چه آن را دغدغهرسان ببینیم مطمئناً مؤلفان و گرایش آنها به چاپ كتاب و مطرحتر كردن اثر بیشتر دغدغهبرانگیز میشود. مؤلفان همیشه راههایی را برای دور زدن ممیزی پیدا میكنند. برای مثال جای كلمهای كه در ممیزی حذف شده را خالی میگذارند و بعد وقتی كه كتاب به دست مخاطب رسید آن را در سايت يا وبلاگ میگنجانند. در حقیقت، ممیزی نمیتواند كاری برای این مسأله انجام دهد.
عباسپی تصريح كرد: ممیزی به سلیقه مدیران بستگی دارد نه شناخت شعر و كلمه زيرا برخی از آنهایی كه در این زمینه كار میكنند اصلا شناختی نسبت به شعر ندارند. حتی سیستم ممیزی از شهری به شهر دیگر متفاوت است و از قرار نظارتی در این زمینه وجود ندارد. خیلی از ممیزها با كلمه مشكل دارند و گاهی خود ممیزان وارد عمل میشوند و كلماتی را جایگزین میكنند كه مفهوم شعر را به كلی تغییر میدهد.
اين شاعر بيان كرد: اگر قرار است كلمه محور عمل شود باید سراینده و مؤلف این كلمات تابو را بشناسند تا قبل از نوشتن اثر آنها را به كار نبرد و یا به مضمون آنها وارد نشود نه این كه اثر نوشته شود و بعد تغییراتی در آن ایجاد كرد. این اگاهی باید به مؤلفان داده شود.