بازی با کشتی ایران در نمایش آمریکایی

این روزها اکثر خبر هایی که پیرامون کشتی منتشر می شود به دیدار ایران و آمریکا مربوط می شود.

به گزارش پارسینه، دیداری که تیم کشتی آزاد ایران با تمام قوا در آن شرکت کرد و در نهایت هم با حساب 6 بر 1 تیم آمریکا را شکست داد. پس از آن هم ماجرای عدم تامین امنیت کاروان ایران پیش آمد و لغو دیدار دوم این تیم ها در لس آنجس.

این ها اما تمام ماجرا نبود. این رویداد زوایای دیگری هم دارد که کمتر به آن توجه شده و جای تامل دارد.

پس از اعلام برگزاری تورنمنت کشتی بین تیم های ایران، آمریکا و روسیه و دیدار تیم ملی ایران برابر یانکی ها موج بزرگی در کشتی کشور ایجاد شد. این مسابقات برای ما بسیار بزرگ و با اهمیت جلوه داده شد و همین عامل هم بهانه ای شد تا رسول خادم نفرات اصلی تیم ملی را با خود به آمریکا ببرد.

تیمی که به آمریکا رفت تنها رضا یزدانی مصدوم و صادق گودرزی را از تیم المپیک کم داشت و تمامی پتانسیل موجود کشتی ایران بود.

مربیان تیم ملی یک مسابقه خوب و سنگین با تیم اول آمریکا، کشتی گیران المپیکی ایران را به آمریکا بردند. اما کشتی گیرانی که گوش شکسته های ایران که در روز مسابقه برابر خود دیدند چهره های آشنایی نبودند. نه خبری از "جردن باروفسی" بود که صادق گودرزی را در لندن شکست داده بود و نه جاکوب وانر. هردو طلایی کشتی آمریکا در لندن در این مسابقه غایب و استراحت را به حضور در این تورنمنت ترجیح داده بودند.

اگر لیست غایبان تیم آمریکا به همین دو نفر ختم می شد جای توجیه را برای کادرفنی تیم ملی باز می گذاشت اما این داستان سر دراز دارد. علاوه بر این دو کشتی گیر مرد برنزی یانکی ها در لندن هم در این رقابت غایب بود. تا اینجای کار سه کشتی گیر برتر آمریکا تیم کشور خود را همراهی نمیکردند. داستان به این جا هم ختم نمی شود! زیکی جونز، سرمربی تیم ملی آمریکا حتی نفر هفتم المپیک را هم به میدان نفرستاد تا عدد غایبان آمریکایی ها به چهار برسد.

در مجموع در ترکیب هفت نفره آمریکا تنها یک کشتی گیر المپیکی دیده می شد که آن هم در وزن صد وبیست کیلوگرم بود. در برابر اما تا دلتان بخواهد ترکیب تیم ملی ایران پر بود از قهرمانان جهان و المپیک. در تیم رسول خادم مهدی تقوی با دو مدال طلای جهان دیده می شد، کمیل قاسمی و احسان لشگری با مدال برنز المپیک و حسن رحیمی با مدال برنز رقابت های جهانی.

یک حساب ساده هم نشان می دهد که این مسابقه به هیچ وجه برای آمریکایی ها اهمیت نداشته. آن ها کشتی گیران بی تجربه و پشت خط مانده خود را به رویارویی با تیم ایران فرستادند تا کسب تجربه کنند.

آمریکایی ها پای کاروان کشتی ایران را به نمایشی باز کردند که سناریویی یک طرفه داشت. آن ها تمام دارایی کشتی ایران را به بهانه حفظ کشتی در المپیک به کشور خود کشاندند تا منافع خودشان را تامین کنند. اگر آن ها هم به روز کشتی که شعار این مسابقه بود اعتقاد داشتند کشتیگیران بزرگتری را به میدان می فرستادند تا زیبایی این روز را دو چندان کنند.
آن طور که مشخص است این یک نمایش بود.

نمایشی که اتفاقا به جای استادیوم ورزشی در سالن تائتر هم به اجرا درآمد. از کارگردانی هنرمندانه آمریکایی ها هم نباید زیاد متعجب بود. هرچه باشد آمریکا مهد سینماست. این رقابت هم یک پروژه هالیوودی بود که پایانش حداقل برای کشتی ما خوشایند نبود. اگرچه آمریکایی ها بسیار از کار خود راضی بودند و از کاروان کشتی ایران طی بیانیه ای تقدیر کردند.

اکنون که این مسابقه به پایان رسیده و این سناریو مشخص شده شاید بتوانیم مسئولان کشتی کشورمان را هم به افراد پشت صحنه اضافه کنیم. مسئولانی که شاید تمام قصدشان از شرکت در این تورنمنت سفری به آمریکا بوده و گشت و گزار در این کشور!

اگر قصد این بوده چرا تیم ما با کشتی گیران جوان و کم تجربه اش در این میدان شرکت نکرد؟
کادرفنی تیم ملی بارها دم از جوانگرایی زده و هربار هم برخلاف آن عمل کرده. گویا این صحبت ها برای اوقاتی است که مربیان تیم ملی خارج از گود باشند و داخل گود بودن رفتار دیگری می طلبد.