گاهی شهرها یکشبه تغییر میکنند؛ نه خیابان جدیدی ساخته میشود، نه ساختمانی فرومیریزد و نه تابلویی جابهجا میشود. با این حال وقتی صبح از خانه بیرون میزنی، حس میکنی چیزی سر جای خودش نیست.
از در خانه که بیرون آمدم ناخودآگاه نگاهم به بالای خانهها کشیده شد. انگار همه محله قرار گذاشته بودند نشانی مشترک بر در خانههایشان بگذارند.همان رسم قدیمی ...مسیرم را در خیابانهای بندر ماهشهر ادامه دادم. هرچه بیشتر میرفتم، تعداد پرچمها بیشتر میشد. از محلههای قدیمی تا خیابانهای تازهساز، از خانههای کوچک تا ساختمانهای چندطبقه؛ کمتر سردری را میشد پیدا کرد که خالی مانده باشد. شهر، بیآنکه سخنی بگوید، عزاداری خود را اعلام کرده بود.
از روضههای خانگی تا یک سنت عمومی
بیرق زنی، رسمی که با مردم بندرماهشهر الفتی دیرینه دارد. رسمی که با آغاز محرم، چهره شهر را دگرگون میکند. بیرقهای سیاه و سرخ مزین به نام اهلبیت(ع) بر سردر خانهها نصب میشوند تا صاحبخانه ارادت خود را به سیدالشهدا(ع) نشان دهد.اما این رسم همیشه به شکل امروز نبوده است. قدیمیترها میگویند سالها پیش نصب پرچم بر سردر خانه بیشتر نشانه برگزاری روضه و مجلس عزاداری می داد. هر خانهای که قرار بود در آن روضهای برپا شود با نصب یک بیرق به اهالی محله خبر میداد که اینجا مجلس حسین(ع) برپاست.با گذشت زمان اما بیرقها از مرز خانههای روضهدار فراتر رفتند. کمکم خانوادههایی که مراسمی هم نداشتند، برای ابراز ارادت به اهلبیت(ع) و همراهی با حال و هوای محرم، پرچمی بر سردر خانههای خود نصب می کردند. آنقدر این رسم گسترش یافت که امروز بیرق دیگر نشانه یک مجلس خاص نیست؛ نشانه عزاداری یک شهر است.
وقتی پرچم ها حرف می زنند
حالا در نخستین روز محرم، کافی است در خیابانهای شهرهای گرم خوزستان قدم بزنی، پرچمها پیش از بلندگوهای هیئتها به استقبالت میآیند. هر خانه با بیرقی که بر سردر خود نصب کرده، جملهای نانوشته را تکرار میکند؛ اینکه صاحب این خانه نیز در سوگ حسین(ع) شریک است.امسال در میان انبوه بیرقهای سیاه و سرخ، نشانه دیگری هم به چشم میخورد. در برخی خانهها، پرچم سهرنگ ایران در کنار پرچمهای عزا برافراشته شده است؛ تصویری که انگار دو روایت ریشهدار این سرزمین را کنار هم قرار داده؛ روایت عاشورا و روایت ایران. گویی مردم میخواهند در روزهایی که کشور شرایط متفاوتی را پشت سر میگذارد، ارادت خود به سیدالشهدا(ع) و دلبستگی خود به میهن را در یک قاب به نمایش بگذارند؛ قابی که در آن، نام حسین(ع) و نام ایران، دوشادوش یکدیگر بر فراز خانهها ایستادهاند.