برای روز غدیر اعمال و عبادتهای فراوانی بیان شده است؛ از روزه و عبادت گرفته تا صله رحم، هدیه دادن، تبریک گفتن و شاد کردن دل مؤمنان. هر یک از این اعمال دارای برکات و پاداشهای فراوان است. اما در میان همه این اعمال، سنتی درخشان وجود دارد که در روایات اهلبیت علیهمالسلام جایگاهی ویژه یافته است.
غدیر، تنها یک مناسبت تاریخی نیست، غدیر روح جاری دین و نقطه تداوم رسالت الهی است. از همین رو در روایات اهلبیت علیهمالسلام از این روز بزرگ به عنوان «عیدُ اللَّهِ الأکبر» یاد شده است؛ روزی که بزرگترین نعمت الهی بر بشریت آشکار شد و مسیر هدایت تا قیامت تضمین شد. راز این عظمت را باید در جایگاه ولایت جستوجو کرد، در روایت معروفی از امام باقر علیهالسلام آمده است:«بُنِیَ الإِسْلَامُ عَلَى خَمْسٍ: عَلَى الصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصَّوْمِ وَالْحَجِّ وَالْوَلَايَةِ، وَلَمْ يُنَادَ بِشَيْءٍ كَمَا نُودِيَ بِالْوَلَايَةِ.»اسلام بر پنج پایه بنا شده است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت؛ و به هیچ چیز همانند ولایت دعوت و تأکید نشده است.در برخی نقلها نیز از ولایت به عنوان ستون و خیمهای یاد شده که دیگر ارکان دین در سایه آن معنا و استواری مییابند، به همین دلیل است که همه خوبیها، فضیلتها و ارزشهای دینی در پرتو ولایت و امامت به ثمر مینشینند.غدیر، تجلی استمرار دین خدا و امتداد نبوت خاتمالانبیا صلیاللهعلیهوآله است، اهمیت این حقیقت آنچنان عظیم بود که خداوند متعال پس از اعلام ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام فرمود:«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا»امروز دین شما را برایتان کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان دین برای شما پسندیدم.» (مائده، ۳)این آیه به روشنی نشان میدهد که اگر فرمان الهی درباره غدیر ابلاغ نمیشد، رسالت بزرگترین فرستاده خدا به نقطه کمال نمیرسید و بنای هدایت الهی برای آینده امت، ناتمام میماند.
از همین رو، برای روز غدیر اعمال و عبادتهای فراوانی بیان شده است؛ از روزه و عبادت گرفته تا صله رحم، هدیه دادن، تبریک گفتن و شاد کردن دل مؤمنان. هر یک از این اعمال دارای برکات و پاداشهای فراوان است. اما در میان همه این اعمال، سنتی درخشان وجود دارد که در روایات اهلبیت علیهمالسلام جایگاهی ویژه یافته است؛ و آن «اطعام در روز غدیر» است.در روایتی از امیرالمؤمنین علیهالسلام آمده است:«مَنْ أَطْعَمَ مُؤْمِنًا فِي هَذَا الْيَوْمِ كَانَ كَمَنْ أَطْعَمَ فِئَامًا وَفِئَامًا...»و در بیان پاداش آن، از اطعام شمار عظیمی از پیامبران و صدیقان سخن به میان آمده است؛ تا آنجا که در برخی نقلها ثواب آن همانند اطعام یک میلیون پیامبر و صدیق بیان شده است.و چه مقامی بالاتر از «صدیقان» که مصداق کامل و اتمّ آن در فرهنگ شیعه، خاندان عصمت و طهارت علیهمالسلام هستند؛ آنان که سراسر وجودشان صدق، ایمان و بندگی خداست.اما شگفتانگیزتر از این پاداش عظیم، ضمانتی است که خود امیرالمؤمنین علیهالسلام برای اطعامکنندگان غدیر بیان فرمودهاند. آن حضرت میفرمایند: «وَأَنَا الضَّامِنُ لَهُ عَلَى اللَّهِ الْكُفْرَ وَالْفَقْرَ»«و من در پیشگاه خداوند برای او نسبت به کفر و فقر ضمانت میکنم.چه وعدهای بالاتر از این که مولای متقیان، خود ضامن انسان شود؛ ضامن حفظ ایمان و دوری از تنگدستی، آن هم در برابر عمل ساده اما پربرکتی چون اطعام در روز غدیر.
امروز که نسیم عید ولایت در کوچهها و خانههای ما میوزد، شایسته است هیچ دلداده امیرالمؤمنین علیهالسلام خود را از این دریای بیکران محروم نکند. در این میدان، زیادی و کمیِ سفره معیار نیست؛ آنچه ارزش دارد، اصل مشارکت در اطعام غدیر و سهیم شدن در شادی ولایت است. شاید چند پرس غذا، چند بسته خوراکی، یا حتی پذیرایی سادهای از چند مؤمن، انسان را مشمول نگاه ویژه صاحب غدیر کند.غدیر، عید بخشیدن و گستردن سفره محبت است. بیاییم به اندازه توان خود، سهمی در این ضیافت آسمانی داشته باشیم؛ شاید برکت همان لقمهای که به نام امیرالمؤمنین علیهالسلام بر سفرهای مینشیند، توشهای ماندگار برای دنیا و آخرت ما باشد.