
محمدامین حیات مقدم:
حدود سال ۶۵۷ پیش از میلاد، دومین فرمانروای مادی یعنی فرورتیش بر سریر قدرت تکیه زد. او با چیرگی بر قبایلِ پارسی و رهبرشان چیشپیش، قلمرو خویش را تا مرزهای سرزمینهای پارس گسترش داد.
پادشاه مذکور با همراهی نیروهای ماننایی، کیمری و سربازان پارس، لشکری قوی آراست تا نینوا را تسخیر نماید. او با هدفِ تجمیعِ قدرت، پایتختِ این همسایهی قدرتمند یعنی آشور را تحتِ محاصرهی طولانی درآورد.
آشوربانیپال که خطر را حس میکرد، از سوارانِ سکایی در نواحی شمالی استمداد جست. این جنگجویان با یورش از پشتِ جبههی مادی، توازن را برهم زده و موجبِ سقوطِ پادشاه و شکستِ قطعیِ ارتشِ وی شدند.
اسنادِ تاریخی دربارهی عاملِ اصلیِ جانباختنِ این حاکم اتفاقنظر ندارند. برخی روایات تهاجمِ سکاها را علتِ واقعه میدانند، در حالی که دستهای دیگر، پیروزی را مستقیماً به ارتشِ آشور و شخصِ پادشاهشان پیوند میدهند.