ناجی جان‌ها، قهرمانانی که در دل آتش و خاکستر امید می‌کارند

در دوران جنگ رمضان، زمانی که دشمن به برخی نقاط استان حملات وحشیانه وارد کرد، نیروهای آتش‌نشانی بی‌درنگ در محل حاضر شدند تا جان هم‌استانی‌های خود را نجات دهند.

در این دوران، آتش‌نشانان از معدود نیروها و دستگاه‌هایی بودند که حتی لحظه‌ای تعطیل نشدند و در سخت‌ترین شرایط، شبانه‌روز در خدمت مردم ماندند.

قدردانی از این سرمایه‌های ملی که برای حفظ جان مردم ایستادگی می‌کنند، ضرورتی انکارناپذیر است و باید از آنان حمایت کرد.

من آتش‌نشانم

نام آتش‌نشان، خود یادآور فداکاری، گذشت، مهربانی و شجاعت است؛ صفاتی ارزشمند که در سراسر جهان با این حرفه گره خورده است. در دوران جنگ، جانفشانی این قشر دوچندان می‌شود و جایگاه آنان بیش از پیش جلوه می‌یابد.

محمد حویزاوی، یکی از آتش‌نشانان خوزستان، از جمله کسانی است که در جنگ ۱۲روزه و جنگ رمضان، همانند دیگر همکارانش بدون ترس از خطر، در میدان حضور داشته است.

او در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا می‌گوید: فرزند مردمی هستم که در سخت‌ترین لحظات امید را خاموش نکردند. همیشه وظیفه‌ام نجات بوده، اما در روزهای جنگ، معنای نجات برای من رنگ دیگری داشت.

حویزاوی ادامه داد: در این روزها ایستادیم تا در میان دود، صدا و آوار، لبخند از چهره هم‌وطنان پاک نشود.

این آتش‌نشان خوزستانی افزود: ما ماموریت داریم آتش را مهار کنیم، اما هر بار که دستی را از زیر خرابه بیرون می‌کشیدیم، در حقیقت انسانیت از دل خاک زنده می‌شد.

وی عنوان کرد: در هر ماموریت، جان‌مان را میان شعله‌ها گذاشتیم تا کودکی، مادری یا پدری بتواند فردا را ببیند.

او گفت: ایستادیم نه برای مدال، بلکه برای میثاق نانوشته با مردم ایثارگر خوزستان؛ میثاق حفظ جان، امید و امیدواری.

حویزاوی افزود: شاید روزی نام من فراموش شود، اما ایمان دارم شعله خدمت خاموش نخواهد شد، زیرا نوری که از دل ایثار برمی‌خیزد، همیشه روشن می‌ماند.

از خانواده‌ام برای هم‌وطنم می‌گذرم

ناصر حمیدی، دیگر آتش‌نشان خوزستانی، نیز از روزهای سخت خدمت خود می‌گوید.

او در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا بیان کرد: در روزهای جنگ، هر صبح با خودم می‌گویم شاید امروز آخرین روزی باشد که خانواده‌ام را می‌بینم، چون ممکن است در حین مأموریت جانم را از دست بدهم.

حمیدی ادامه داد: جان من در برابر کسانی که برای میهن جنگیدند ارزشی ندارد و برای نجات جان هم‌وطنم از خانواده‌ام گذشتم.

این آتش‌نشان افزود: در تاریخ، نام آتش‌نشان فقط به معنای خاموش‌کردن آتش نبوده است. در روزهای سخت، وقتی آتش درون دل‌ها هم شعله‌ور می‌شود، آرام نمی‌مانم، چون وظیفه‌ام فراتر از مهار آتش است.

او گفت: در میان دود و آوار، صدای ناله‌ها، امیدها و دعاها را می‌شنیدم. از همین صداها توان ادامه می‌گرفتم، زیرا می‌دانستم هر فریاد و هر نفس، معنای زندگی است.

حمیدی افزود: برای ما، آتش در جنگ تنها یک دشمن نبود؛ نماد خطر و آزمونی برای انسانیت بود.

این آتش‌نشان خاطرنشان کرد: نام‌هایی مانند ما شاید در تاریخ ثبت نشود، اما اثر کارمان در زندگی‌های نجات‌یافته جاودانه می‌ماند. هر نفسی که ادامه دارد و هر لبخندی که بر لبان کسی می‌نشیند، نشان تداوم همان فداکاری است.

او ادامه داد: من شاهد و نگهبان شعله‌های زندگی در روزهای سخت مردم هستم و باور دارم هرگز نمی‌افتم، چون یقین دارم شعله خدمت و ایثار خاموش نمی‌شود.

در روزهای جنگ، گروه‌ها و اقشار مختلفی از جان و خانواده خود گذشتند تا جان هم‌میهنانشان را نجات دهند. ایرانیان همواره به فداکاری و عشق به هم‌نوع شناخته شده‌اند و در دوران دفاع مقدس نشان دادند که با جان خود از مردم و کشورشان دفاع می‌کنند.

در این روزهای سخت نیز، آتش‌نشانان و تمام کسانی که در جایگاه خود بدون چشم‌داشت از مردم حمایت کردند، نامشان همواره جاودان خواهد ماند.