
فرماندهی اسامه پس از شکست موته
محمدامین حیات مقدم:
در آستانه رحلت نبی مکرم اسلام، جراحتی که از ناکامی در پیکار موته مقابل لشکریان غسانی و امپراتوری روم شرقی به پیشوایی هراکلیوس بر پیکر جامعه اسلامی مانده بود، ایشان را بر آن داشت تا به فکر پاسخی قاطع باشند. به همین منظور، حضرت محمد (ص) شخصاً لوای جنگی را برافراشته و هدایت گردانی تازه را به اسامه، فرزند زید، سپردند؛ هرچند پیشروی این گروه رزمی به سبب وخامت احوال جسمانی فرستاده خدا با وقفهای ناخواسته مواجه گردید.
پس از تحولات سقیفه بنیساعده و برگزیده شدن ابوبکر به مقام رهبری مسلمانان، وی در نخستین گامهای اجرایی خود، بر اعزام بیدرنگ قوای تحت امر اسامه پافشاری ورزید. این اقدام نه تنها یک حرکت نظامی، بلکه واکنشی راهبردی به شرایط ملتهب آن دوران بود؛ چرا که خلیفه میکوشید از این طریق، استواری جایگاه سیاسی خویش را تضمین کرده و با وفاداری کامل به فرامین واپسینِ پیامبر، صلابت و نفوذ خود را به همگان اثبات نماید.
سرانجام این لشکرکشی پس از گذشت چهل شبانهروز با دستاوردهایی چشمگیر به سرانجام رسید و اسامه موفق شد با تسلط بر دهکده «ابنی» در منطقه بلقا، پیروزی درخشانی را رقم بزند. این مأموریت فرجامیافته، علاوه بر کسب ثروتهای فراوان و غنائم جنگی ارزشمند، پایانی بر انتظار برای جبران شکستهای پیشین بود و توانست پیام قدرت اسلام را بار دیگر در مرزهای همسایه با شکوهی مضاعف طنینانداز کند.