
محمدامین حیات مقدم:
در دوران داریوش اول، زبان و نوشتار رسمی کتیبهها فارسی باستان بود و از خط میخی برای ثبت آن استفاده میشد. اما در مکاتبات و نامهنگاریها معمولاً زبان آرامی و خط آن به کار گرفته میشد تا پیامها در گستره وسیعی از قلمرو هخامنشی قابل فهم باشند.
پیش از داریوش، در زمان کوروش، زبان و خط رایج برای نوشتارهای رسمی بابلی بود. با ظهور داریوش، خط میخی به شکل گستردهای در کتیبهها مورد استفاده قرار گرفت و نمونه مشهور آن کتیبه بیستون است.
همه کتیبههای داریوش به سه زبان نوشته شدهاند: فارسی باستان، ایلامی و بابلی (آکدی)، و خط آنها نیز میخی بوده است. برخی از مهمترین کتیبههای او شامل گنجنامه در همدان، دو کتیبه در تخت جمشید، دو کتیبه در نقش رستم، و نمونههایی در شوش و بیستون هستند.
پس از دوران داریوش، خط آرامی رواج بیشتری یافت و به عنوان زبان اداری استاندارد به کار گرفته شد. برخی مورخان اختراع خط میخی را به چیش پیش نسبت دادهاند و آن را یکی از نخستین ابزارهای ثبت تاریخ و حکومت در منطقه میدانند.