خوزستان در نبرد با بیابان‌زایی

سیدحسین آرامی  در تحلیل علمی پدیده بیابان‌زایی در خوزستان، تمایز میان ۲ مفهوم «بیابان» به عنوان یک اکوسیستم طبیعی و «بیابان‌زایی» با مفهوم فرآیند تخریب سرزمین را گام نخست و راهبردی هر برنامه مقابله خواند.

آرامی با بیان این که دشمن اصلی، سرزمین خشک نیست، بلکه روندی است که زمین‌های حاصلخیز را نابود می‌کند اظهار کرد: فعالیت‌های ناپایدار انسانی و تغییرات اقلیمی، عوامل تشدیدکننده این فرآیند هستند.

وی نقشه نبرد در خوزستان را شامل کاهش منابع آب زیرزمینی، شور شدن خاک‌ها، طوفان‌های گرد و غبار فزاینده و تخریب پوشش گیاهی برشمرد و گفت: برای رویارویی با این چالش‌ها، مجموعه‌ای از راهکارهای علمی در میدان عمل ضروری است.

این عضو هیات علمی مرکز تحقیقات خوزستان، راهبردهای پیشنهادی را در سه محور کلی ارائه کرد و توضیح داد: محور نخست راهبردهای مهندسی و فنی است که مدیریت صحیح روان‌آب‌ها، استفاده از سامانه‌های جمع‌آوری آب و بهینه‌سازی روش‌های آبیاری برای پایداری منابع آب را در برمی‌گیرد.

وی راهبردهای زیستی را محور دوم عنوان کرد و گفت:‌ احیای پوشش گیاهی با استفاده از گونه‌های بومی و مقاوم مانند کهور، کشت گیاهان سازگار و تثبیت بیولوژیک خاک در این محور ارایه شده است.

این محقق با اشاره به راهبردهای مدیریتی و اجتماعی به عنوان محور سوم این مساله بیان کرد: توسعه معیشت‌های جایگزین برای کاهش فشار بر مراتع، آموزش و توانمندسازی جوامع محلی به عنوان خط مقدم حفاظت از زمین و تدوین برنامه‌های مدیریت جامع حوضه‌های آبخیز اهم موضوعات این محور است.

آرامی تصریح کرد: نبرد با بیابان‌زایی، یک جنگ تک‌بعدی و صرفاً فنی نیست بلکه به عنوان یک نبرد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، موفقیت آن منوط به مشارکت جمعی و هدایت هوشمندانه توسط علم است.

وی با اشاره به نقش مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان افزود: این مرکز با تکیه بر توان متخصصان خود آمادگی دارد تا به عنوان ستاد علمی این نبرد راهکارهای پژوهش محور را برای حفظ سرزمین خوزستان در اختیار تصمیم‌گیران و جوامع محلی قرار دهد.