شهید سیدمجتبی صائبی نیا گمشده در امواج خروشان اروندرود

 

دانش‌آموز دوم متوسطه در رشته انسانی بود و از سوی بسیج در جبهه حضور یافت و سرانجام در ۴ دی ماه ۱۳۶۵ در اروندرود بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.  

متن خاطره شهید سید مجتبی صائبی‌نیا:

بی‌قراری‌های «سید مجتبی» پس از شهادت دوست صمیمی‌اش  علیار خسروی» در والفجر ۸، زمانی آرام شد که در ۴ دی ماه ۶۵ و در وانفسای عقب نشینی کربلای ۴، آنگاه که سعی دارد خودش را به قایق برساند، دستش از دست همرزمانش رها می‌شود و پیکر مطهرش در امواج اروند گم می‌شود. این آخرین تصویری است که از «طلبه شهید سید مجتبی صائبی نیا» در ذهن همرزمانش به یادگار مانده است.

خبر شهادت «سید مجتبی» توی شهر پیچید و وقتی مادرش سراغ پیکر فرزند را می‌گیرد، همه سرشان را پایین می‌اندازند. کربلای ۴، خیلی از مادر‌ها را مثل مادر سید مجتبی، مجبور می‌کند که یک مزار به یادبود برای شاخ شمشادشان بسازند. برخی از مادر‌ها هم که از اسارت و یا شهادت فرزند بی خبرند، تقدیر چشمشان، خیره ماندن به درب خانه می‌شود.

مراسم بزرگداشت، مجلس ختم، شب هفت، چهار هفته و چهلم، مثل هر شهید دیگری برای «سید مجتبی» برگزار شد، اما امان از دل مادر. هر شب مشغول نماز امام زمان (عج) می‌شود و از جد غریبش بازگشت پیکر جگرگوشه‌اش را طلب می‌کند.

اردیبهشت ۶۶، پنج ماه پس از شهادت سید مجتبی، صدای زنگ در بلند می‌شود و خبری از راه می‌رسد که اجابت دعای مادر است. نماز‌های امام زمان (عج) مادر ثمر داد و اروند، دل از امواج بلند عاشقی سید بریده است و پیکر سید، تحفه‌ای شده است برای مادری چشم انتظار تا تسکین اشک‌های شبانه اش باشد.