وقتی ساواک راه آیت الله یزدی برای رفتن به دزفول را سد کرد
از این رو در ادامه با گریزی به خاطرات حمید آستی یکی از مبارزان انقلاب در دزفول به حساسیت و ممانعت ساواک نسبت به حضور آیت‌الله یزدی در آنجا پرداخته شده است.
حمید آستی می‌گوید: با تلاش شیخ عبدالحسین سبحانی و یاران او زمینه حضور اساتید برجسته در دزفول مضاعف شد، در همین رابطه شهید سبحانی در سال ۱۳۴۹ از آیت‌الله یزدی جهت سخنرانی در دزفول دعوت به عمل آورد که مورد موافقت ایشان قرار گرفت، اما پس از تجمع مردم و ساعت‌ها انتظار مشخص شد که سازمان ساواک قم با عزیمت آیت‌الله یزدی به دزفول مخالفت کرده است.
از این رو شیخ عبدالحسین بلادرنگ خود بر بلندای منبر رفت و با صدای غرّا پس از حمد و ثنای خداوند سبحـان و سلام و صلوات بـر پیـامبر مکرم اسلام صلی‌الله علی و الـه گفت: کفش کهنه در بیایـان نعمت است و بعد خطاب به سـاواک و وابستگان رژیم گفت: شمـا بـا عزیمت آیت‌الله یزدی به دزفول مخالف هستید؟ خاک عالم بر سرتان، آقای یزدی آزاد نیست برای ارشاد و هدایت مردم و بیان آیات الهی به دزفول عزیمت کند و در مسجد یعنی خانه خدا حاضر شود، اما فلان خواننده مبتذل بـرای رقاصی آزاد است.
سخنرانی بی پرده شیخ، باعث شد تا پس از اتمام برنامه، ساواک او را احضار کند و ضمن اعتراض به لحن تند خطاب‌های شهید سبحانی از او تقاضا کنند که هرگز بدون اطلاع ساواک به ایراد سخنرانی نپردازد.
به همین جهت شیخ عبدالحسین که سرنترسی داشت گفت: اولین برنامه سخنـرانی من امشب پس از ادای فـریضه مغرب و عشاء در فلان مسجد برگزار می‌شود که همین صراحت لهجه آتش خشم مأمورین را بر افروخت.
