صدای قوال‌خوان‌ها در رمضان هند
رمضان در کشور هند که مذهب اسلام پس از هندویسم، مذهب دوم است و 13.4 درصد جمعیت این کشور را در بر می گیرد، از جایگاه ویژه و اهمیتی خاص برخوردار است. به رغم روزهای بلند و هوای بسیار گرم و شرجی از کوچک و بزرگ گرفته تا نوجوان، جوان و پیر همه به رویی گشاده و سفره هایی ساده به استقبال ماه رمضان می روند و حتی مردمی که در روزهای عادی اقدام به شرب خمر می‌کنند دست از این عادت برداشته و ماه رمضان را روزه می گیرند و در مساجد حضور می یابند.
با توجه به تنوع فرهنگی، زبانی و جغرافیایی در میان مسلمانان هند به غیر از تفاوت در نوع تغذیه افطار و سحر، سایر رسم و رسومات تقریبا در میان این 200 میلیون جمعیت مشترک است.
قوالی خوانی در سحر
رسم قدیمی‌ها این بود که دسته‌های صوفی هنگام سحر به گروه‌های مختلف تقسیم می‌شدند و هنگام سحر با قوالی خوانی مردم را بیدار می کردند و سپس مردم آنها را برای صرف سحری به منازلشان دعوت می کردند. هنوز هم خانقاه‌های متعددی در سراسر هند وجود دارد که محل مراجعه بسیاری از مسلمانان است و به این شکل سنت صوفی گری در ماه رمضان همچنان در بسیاری از شهرها مانند حیدرآباد، سرینگر، کشمیر، چنایی و سایر ایالت ها همچنان رواج دارد.
اما با گذشت زمان دیگر خبری از صوفی ها نیست، بنابراین مردمان عادی این سنت را ادامه داده اند و نزدیک سحر با تقسیم شدن به گروه های مختلف و استفاده از ساز، دهل، دایره ، تنبور و سایر آلات موسیقی ، ساز می نوازند و قوالی می خوانند تا مردم را برای خوردن سحری و عبادت بیدار کنند.
قوالی، آهنگی صوفی است در مدح امام علی (ع) که از جایگاهی ویژه میان مسلمانان برخوردار است و در سراسر ماه رمضان و یا در ایام خاص توسط قوالی خان ها خوانده می شود.
قرائت قرآن ، تراویح و سخنرانی های دینی در مساجد و خوابگاه های دانشجویی
قرائت قرآن کریم به طرق مختلف از جمله مشترکات و سنت های رایج میان مسلمانان هند است و با توجه به حضور مذاهب شیعه و سنی به طور متفاوتی این مجالس برگزار می شود.
شیعیان هند به طول معمول و گروهی به قرائت قرآن می پردازند و سنی های هند بعد از نماز مغرب یا عشاء تراویح دارند. بدین شکل که در رکعت های نماز، جزیی از قرآن توسط امام جماعت خوانده می شود و نمازگزاران نیز در صفوفی پشت سر امام جماعت به آن گوش فرا داده و به ادای نماز می پردازند. در مساجد و مدارس دینی، نوجوانانی که مشغول به تحصیل هستند جدا از بزرگسالان به ادای تراویح و نماز می پردازند.
سخنرانی‌های دینی از جمله پرداختن به تاریخ اسلام و زندگی ائمه و پیامبران از جمله سنت‌های رایج در مساجد و حتی خوابگاه های دانشجویی است.
هیچ روزه دار مردی در خانه افطار نمی کند
حضور در مساجد، حسینیه‌ها و یا مراکز مذهبی در نظر گرفته شده برای افطار از جمله سنت‌های بسیار رایج و پایبند در میان مسلمانان هند است.
هر روز یک نفر افطاری روزه داران را تقبل می‌کند که روزه داران را با نوشیدنی خنک مانند شیر یا مخلوط آب و لیموی شیرین و یا شربتی به نام "روح افزا" که عصاره‌ای از میوه های مختلف با آب ترکیب می شود، را افطاری می دهد.
قبل از افطار میوه ها که معمولا دو سه نوع است مانند موز، سیب و پاپایا و یا بسته به ایالت و نوع آب و هوایی آن است، در دیگ های بزرگ به شکل قطعات کوچک در می آورند و سپس در دیس ها یا بشقاب ها قرار داده و میان روزه داران تقسیم می کنند که معمولا دو به دو می باشد. سمبوسه، عدسی یا نخود سرخ شده نیز از جمله غذاهای سبکی است که برای افطار سرو می شود. البته با توجه به تفاوت های فرهنگی تنوع زیادی در استفاده از نوع شیرینی، میوه، حلوا، حلیم و ثبت وجود دارد.
روفق گرفتن مساجد و اعتکاف در ایام ماه رمضان
رونق گرفتن مساجد در ایام ماه رمضان یکی دیگر از نعمات این ماه است. در ایام عادی شاید مردم به دلیل خستگی از کار ترجیح می دهند نماز را نیز در منزل به جای بیاورند. اما در ماه رمضان حتی برخی مساجد برای سحری نیز سفره هایی را برای روزه داران تدارک می بینند و مردان با حضور در مساجد به تلاوت قرآن و ادای نماز می پردازند.
شبهای قدر نیز مساجد مملو از روزه داران است که تا دم صبح به ذکر عبادات و راز و نیاز می پردازند. ده روز آخر رمضان نیز مساجد شاهد اعتکاف روزه داران است.
شب بیست و هفتم ماه رمضان و سنت های خاص آن
شب بیست و هفتم ماه رمضان از اهمیت خاصی میان مسلمانان برخوردار است. آنها با حضور در مساجد به ذکر عبادت و تلاوت قرآن می پردازند و سپس در همین شب، زکات جمع آوری می کنند. در این شب مسلمانان به زیارت قبور خود می روند و برسر مزار به تلاوت قرآن می پردازند. در شب های قدر نیز شیعیان به ویژه در کشمیر به عزاداری پرداخته و دسته جات سینه زنی در خیابان ها به راه می اندازند.
از هر خانواده ای مقداری برنج جمع آوری می شود و سپس در میان فقرای مسلمان تقسیم می شود. مقابل درب منزل خانواده های ثروتمند مسلمان نیز مملو از صف های طولانی برای دریافت کمک است که البته با توجه به گسترش کمک ها، از این صف ها کاسته شده است.
زنان هند در ماه رمضان
برخلاف مردان زنان با حضور در منزل اقدام به افطاری می کنند و در مساجد متاسفانه برنامه ای برای زنان وجود ندارد. حتی برای ادای نماز نیز مساجد بسیار اندکی هستند که اجازه حضور بانوان را می دهند. البته کلاس های دینی و قرائت قرآن به شکل جداگانه توسط بانوان در منازل برگزار می شود اما فعالیت های دینی و حضوری که مردان در مساجد دارند، در میان زنان دیده نمی شود که این هم ناشی از فرهنگ رایج و قالب در این شهرهای مختلف هند مانند کرلای، چنایی، حیدرآباد، دهلی نو، علیگر، جامو و کشمیر و بسیاری مناطق دیگر است.
زندگی روزمره در ماه رمضان
تغییری در ساعات کاری مسلمانانی که در مراکز دولتی کار می کنند و یا به نوعی کارمند رسمی سازمانی هستند در طول ماه رمضان به وجود نمی آید و زندگی همانند روزهای قبل است اما در شهرهایی که اکثریت جمعیت آن مسلمان هستند مانند کرلا، سرینگر، چنای، حیدرآباد و غیره حضور رمضان محسوس است. بیشتر بخش هایی که به طبخ غذا می پردازند، در طول روز بسته است و صرفا نزدیک افطار باز می‌شود.
صبح ها دیرتر کسب و کار آغاز می شود و بیشتر رونق کار پس از افطار است. رادیو و تلویزیون هند هم برنامه های مختلفی برای ماه رمضان که معمولا شامل ادعیه و خطبه های اسلامی است، تدارک می بیند.
احزاب و مهمانی های افطار
احزاب مختلف مسلمان مانند جماعت اسلامی و سایر گروه های فعال نیز در ماه رمضان همواره افطاری هایی را برای روزه داران مسلمان و حتی مردم غیر مسلمان تدارک می بینند. در ایام رمضان یک روز مختص روزه داران مسلمان از صنوف دانشجویی، کارگری که بیشتر رانندگان ریکشا هستند و سایر قشرها است و یک روز خاص نیز متعلق به عموم مردم از هر مذهب و دینی می باشد.
در این روزها بخشندگی بیشتر می شود و مسلمانان سعی در بهتر رفتار کردن و کمک کردن به یکدیگر دارند.
