يك شاعر گفت كه شعر دهه 90 همانند شعر دههها پيشين يعني 70 و 80 پيش خواهد رفت و او اعتقادي به خلق سبك جديد در شعر ندارد.
به گزارش خوزنیوز به نقل از ایسنا، شهرام گراوندي بيان كرد: من شخصا اعتقادي به جريان و سبكهاي جديد در ادبيات ندارم همان طور كه دورهاي جريان هجو، گفتار، موج ناب را در شعر داشتة ايم اما هيچ كدام به عنوان سبك و سياق نميتوانستند مانيفستي را در ادبيات ارايه دهند و يا بيان كننده بار مفهومي و بينادي ديگري در مسير رشد و اعتلاي شعر نو نبودهاند.
وي افزود: شعر نو تنها جرياني است كه از زمان حضور محكم نيما در ادبيات و معرفي اين سبك و سياق آن را پرداخته و مستمر كرد و اين جريان همچنان ادامه خواهد داشت. با اين حال ممكن است هر دهه يا هر چند سال يكبار با توجه به شرايط و فضاي موجود به بياني متفاوت دست بزند.
او خاطرنشان كرد: نميتوان از حركتهاي متفاوت در ادبيات به عنوان يك نحله و جريان نام برد بلكه تنها ميتوان به يك اثرگذاري و يا شامه تيز شاعر از آن ياد كرد همان طور كه سيد علي صالحي زماني كه شعر گفتار را تقريبا جريان داد واقعا كتابهاي پرفروشي در زمينه شعر نو نوشت كه بعد از مدتي از نفس افتادند.
گراوندی توضيح داد: در شيوه شاعرانهگی نيما يوشيج شيوه با شيوه فروغ، اخوان، اسماعيل شاهرودي، هوشنگ ايراني و ... كه همگي آنها تقريبا در يك دوره بودهاند كمترين مشابهت به چشم ميخورد كه در اين صورت نميتوان همگي ا ينها را صاحب سبكهاي جداگانه دانست بلكه بر عكس همه اينها شاعران شعر نو به شمار ميروند.
وي ادامه داد: بايد يك بار براي هميشه پرونده اين موضوع بسته شود كه ما چيزي به نام سبك يك شاعر نداريم كه مثلا در دههاي سبكي وارد شعر شده است. اصلا چنين چيزي معنا ندارد بلكه تفاوت در بيان ميباشد. در صورتي كه قرار باشد اسم سبك را بياوريم هر شاعري سبك خاص خود را دارا است.
او تصريح كرد: اصلا اعتقادي به اين موضوع ندارم كه سبك يا سبكهايي پس از شعر نو آمده است يا نه. حتي اگر افرادي نامهايي همچون شعر گفتار، ناب و ... بر آن بگذارند.
گراوندي گفت: شعر دهه 90 نيز همانند شعر ساير دهههاي گذشته هم چون 70 و 80 خواهد بود. جرياني كه از نظر تاريخي تا به حال شعر را ادامه داده در دهه 90 هم ادامه خواهد داد زيرا ما ديگر نميتوانيم به دوره گذشته شعر كلاسيك برگرديم.
اين شاعر يادآور شد: شعر كلاسيك هميشه ادامه خواهد داشت چون طيف خاصي از مردم ما همچنان به اين شعر علاقهمند هستند و قادر به پذيرش شعر نو نبودهاند و هنوز با آن مشكل دارند.
گراوندي گفت: هدف اصلي ما اين است كه مردم و ذائقه آنها به كتاب و خواندن عادت كند. حالا اگر مردم ما با شاعر كلاسيك ارتباط بهتري برقرار ميكنند هيچ ضرر و خطري براي ادبيات و شعر نو ندارد. اين امر در پروسه و محك زمان خود به خود داوري و قضاوت خواهد شد كه كدام سياق، كلاسيك يا نو، بهتر ميتواند معرف فضاي تاريخي عصر خود باشد.