قصه تکراری من و تاکسی های شهرم

خوزنیوز / کلثوم الهایی : دختره ی خیره سر! حالا چه وقت اومدنه؟ فکر کردی بالاشهر خونه داریم که امنیت داشته باشیم؟ همون بالاشهریاش هم جرات نمی کنند این وقت ظهر بیرون از خونه باشند؟...

اینها داد و فریادهای مادرم بعد از هر بار دیر آمدن به خانه در ظهرهای گرم بهار و تابستان است. در اتاقم را می بندم و او را با فریادهایش تنها می گذارم.

مادرم خبر نداشت که راننده تاکسی های مسیر سه راه خرمشهر به عین دو دیشب خواب نما شده و امروز 200 تومان به کرایه اضافه کرده اند. وقتی آمدم سوار تاکسی شوم راننده گفت: جهت اطلاعتون کرایه شده 500 تومان. من که حرصم گرفته بود از سوار شدن منصرف شدم و مسیر چهل و پنج دقیقه ای سه راه خرمشهر تا در خانه را زیر آفتاب سوزان اهواز پیاده گز کردم.


چند روز قبل هم صد تومان به کرایه کوی سیاحی اضافه شد. اینها جزو مسیرهایی است که تاکسیرانی برایشان نرخنامه ندارد. خیلی از مسیرهای تاکسی های اهواز هنوز نرخنامه ندارند.  

نرخنامه موجود سازمان تاکسیرانی از نرخ روز کرایه تاکسی ها بسیار عقب است. بعنوان مثال در نرخنامه تاکسیرانی، کرایه مسیر سه راه خرمشهر به میدان شهید بندر(چهارشیر) ششصد تومان درج شده است و تا جایی که من اطلاع دارم کرایه تاکسی های این مسیر تابستان سال 90 هزار تومان بود که بعید است امسال زیاد نشده باشد.

در شرق اهواز مسیرهایی مانند سه راه خرمشهر به کیانپارس و همینطور سه راه خرمشهر به دانشگاه پیام نور و بالعکس اصلا نرخنامه ندارند. این از شرق اهواز. در غرب اهواز هم مسیرهای چهارصد دستگاه به کوی آل صافی نرخنامه ندارد و کرایه ها گاه و بیگاه زیاد می شوند. همینطور مسیری مانند کوت عبدالله به کوت نواصر و بسیاری مسیرهای فرعی دیگر مثل ابتدا به انتهای کانتکس.

اینکه سازمان تاکسیرانی بازرس و ناظر کافی ندارد مشکل من و مردم شهرم نیست. هر چند که اگر سازمان نظارت بیشتری داشت بازهم گُلی به سر من و مردم شهرم نمی زد چون خود سازمان دارد به این افزایش کرایه ها دامن می زند. مثال می زنم. سازمان تاکسی رانی مهر یا آبان هر سال - از نظر من شهروند - بدون حساب و کتاب کرایه برخی مسیرها را صد تومان و سایر مسیرها را پنجاه تومان اضافه می کند. مسیرهای صدتومانی که هیچ. رانندگان مسیرهایی مثل پردیس، طبق این نرخنامه باید 450 تومان از مسافر بگیرند. حالا تو یک اسکناس پانصد تومانی به راننده می دهی. فکر می کنی پول خرد دارد که پنجاه تومان دیگر را به تو پس دهد؟ من مطمئنم داشته باشد هم نمی دهد. راننده، یکی دو روز که به گرفتن پانصد تومان عادت کرد بعد بخواهی چهارصد و پنجاه تومان کف دست این راننده بگذاری طلبکار می شود و صدایش را بلند می کند که کرایه پانصد تومان است چرا 450 تومان می دهی؟! حتی اگر بخواهم جواب دهم و بگویم نرخ تاکسی رانی 450 تومان است، می گوید: تاکسی رانی کیلو چند؟! منم ناچارم بگویم برا خودت؛ اما حلالت نمی کنم.

ساعت دوازده و نیم ظهر به بعد تردد اتوبوس های مرکز شهر محدود و رفت و آمد اتوبوس های منتهی به حاشیه های شهر متوقف می شود. منِ مسافر ناچارم هر کرایه ای که راننده ها بخواهند بدهم فقط سریعتر به خانه برگردم! آیا چاره ای جز این هم دارم؟ بله! می دانم! خیلی ها می گویند تو که نداری پول تاکسی بدهی زودتر برگرد تا به اتوبوس ها برسی!همچنان که مادرم هم همین را می گوید! فکر بدی نیست. آدمی وقتی راه حلی پیش پایش نبیند ناچار است صورت مسئله را پاک کند.