حادثه تروریستی 31 شهریور اهواز و تدبیر مسوولان!

خوزنیوز- علی حمید:  درباره حادثه تروریستی 31 شهریورماه اهواز- که منجر به کشته شدن 24 نفر و مجروح شدن 68 نفر از شهروندان بی گناه مان شد- همه ی حرف ها و سخن ها و شعارها گفته و نوشته شد جز موضوعی که بسیار مهم بود ولی بسیار کم به آن پرداخته شد...

موضوع "امنیت و حفظ امنیت" شهروندان هر شهری بسیار واجب و از نان شب هم مهم تر است که دولت ها باید همیشه مدنظر داشته باشند و سهل انگاری و قصور از این مهم، هم جرم است و هم گناهی نابخشودنی...

چهل سال است که با بلندگو و بی بلند گو در مراسم و بی مراسم در گوش مردم می خوانیم: وضعیت مان حساس است و باید مردم وحدت و همبستگی خود را حفظ کنند و کاری نکنند آب به آسیاب دشمن ریخته شود که درنتیجه دل آنان شاد شود...

این در حالی است که مردم انقلابی نه تنها وضعیت حساس کشور را درک می کنند و از توطئه های دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی نیز آگاه هستند که ضمن ایجاد وحدت و همبستگی، در صحنه های اقتدار نظام جمهوری اسلامی- که حاصل ایثار و از خود گذشتگی صدها هزار تن از شهیدان، جانبازان، آزادگان و رزمندگان است- با شور و شوق و عشق حضور می یابند و ضمن تبعیت از فرامین مقام معظم رهبری، آمادگی خویش را هم برای هر گونه فداکاری و از جان گذشتگی در راه میهن و دفاع از انقلاب اسلامی اعلام کرده و می کنند و هم در این راه عده ای شهید و جانباز شده اند...

در حقیقت، مردم وظایف خطیر خود را در این دنیای باصطلاح فانی می دانند و حتا از شادی و نشاط خود- که مقدمه ای است برای تداوم بهتر کار و زندگی- گذشته اند و خواهند گذشت تا بهتر بتوانند در راه پیشبرد انقلاب موثرتر واقع شوند؛ اما مسوولان دولت - که با شعار "تدبیر و امید"و خدمت به مردم آمده اند- تا کنون چه گُل هایی بر سر مردم زده اند که عطر خوش و آرامش بخشی از آن به مشام نمی رسد؟!

از اختلاس ها و اختلاس گرهای میلیاردی و فراری ها و بالا رفتن بی حساب و کتاب یا با حساب دلار و طلا و سکه- که موجب وضعیت بد اقتصادی و افتادن بیش تر مردم به زیر خط فقر شده است- حرفی نمی زنیم و چیزی نمی نویسیم که اظهر من الشمس است و در حقیقت نشانگر بی تدبیری یا تدبیر(!) دولت است؛ اما با این حال، هنوز مردم در راه ناامیدی نیفتاده اند چرا که کشور و نظام شان را دوست دارند و با کار جهادی و مقاومت اقتصادی که از خود نشان می دهند، به آینده انقلاب خوش بین هستند...

به راستی مسوولان کشور در قبال این همه فداکاری و ایثاری که مردم متعهد و مقاوم مان در جای جای این سرزمین لاله خیز از خود نشان داده اند چه کار و فعالیت و از خودگذشتگی کرده اند تا بتوان قطره ای از اقیانوس ایثار مردم قهرمان مان را جبران کرد؟

به روز حادثه تروریستی 31 شهریور اهواز برمی گردیم. روزی که 5 تن از جنایت کاران و عوامل خودفروخته استکبار جهانی در مراسم رژه نیروهای مسلح، مردم بی دفاع و عزیزمان را به رگبار بستند و 24 نفر را به شهادت رساندند و 68 تن را زخمی کردند.
روزی که به جهان و جهانیان ثابت شد این کشور عزیزمان و مردم بی گناه اش است که گاهی قربانی ترور جنایت کاران تروریست می شود. چرا که ایران اسلامی قدرت بلامنازغ مقابله با تروریسم در منطقه است...

روز31 شهریور ماه- که مصادف با گرامی داشت نخستین روز از هفته ی دفاع مقدس بود- هرچند نیروهای نظامی و انتظامی و مسوولان امنیتی در هنگام تیراندازی جانیان تروریست، برای دفاع از مردم خود را سپر کردند و در حقیقت ایثار کردند که در عکس ها و فیلم های گرفته شده از حادثه دیدیم؛ اما چرا علاج واقعه را پیش از وقوع نشد؟!

مگر نه این که چهل سال است از وضعیت حساس کشور سخن می گوییم؟ مگر نه این که مردم را به وحدت و هوشیاری دعوت می کنیم؟ مردم فداکارمان که در حمایت و پاسداری از کیان اسلامی همیشه اعلام آمادگی کرده و می کنند. پس چه گونه تروریست های جنایتکار حادثه 31 شهریور ماه رقم زدند و عده ای از هموطنان بی گناه مان را به خاک و خون کشاندند؟

حفظ امنیت مردم شرکت کننده در مراسم رژه نیروهای مسلح، علامت سوالی است که گویا پاسخی برای آن نیست! شاید هم این خود مردم هستند که از این پس باید برای حضور در دیگر صحنه های انقلاب، هم "تدبیر" داشته باشند و هم "امید" به ادامه ی کار و زندگی!