هم زیستی مسالمت آمیز با دیو!

بهرام حبیبی: باز هم دیو گرد و خاک وارد خوزستان و کلان شهر اهواز شد و آب و هوای استان مان را عوض کرد و گلوی طبیعت را گرفت تا به سرفه بیفتد!
البته، با ورود گرد و غبار، مسوولان خدمت گزار مثل همیشه هنر کردند و در اطلاعیه های خود، پیرمردان، کودکان و نیز بیماران قلبی را از رفتن به هوای آزاد منع کردند و ...
به راستی، این سریال تکراری یا سه ریالی که هر چند روز یک بار چهره ی شهر را زرد و کریه می کند و در جلوی چشمان آن ها رژه می رود، انگاری دارد برای مردم استان عادی می شود!
حتا رسانه های دیداری، شنیداری و نوشتاری هم از پرداختن به موضوع گرد و خاک خسته شده اند! چند بار بگویند و بنویسند و نشان دهند؟! هرچند، چیزی که عیان است، نیازی به بیان ندارد. چرا که به راحتی مردم ما دارند گرد و غبار اهدایی از سوی عراقی ها، عربستانی ها و کویتی ها را تنفس می کنند.
گرد و خاکی که نه با جان و دل که بر جان و دل شان سنگینی می کند و به گمانم فریاد رسی بی کار نباشد که صدای نفس های در گلو مانده شان را به گوش جان بشنود و برای جلوگیری از این پدیده ی ناهنجار و خطرناک تصمیم های قاطعانه و عاجلانه بگیرد.
آقایان خدمت گزار! شما که صدای دولت مهر و عدالت پرورتان گوش جان مان را نوازش می دهد و یک دم نیز محدوده ی آن را ترک نمی کند، لطفن به چشم های غبار گرفته مان نگاه نکنید. چرا که نمی ما توانیم شما را آن گونه که در تلویزیون نشان می دهند و آن طور که خود را در آینه می بینید، ببینیم.
بر ما خرده نگیرید که چرا شما عزیزان را صاف، روشن و شفاف نمی بینیم. هوای شهر و استان مان آلوده است که نگاه مان را تیره و تار کرده است...
در سال های گذشته می گفتیم: ای کاش ذرات گرد و غبار به پایتخت می رسید تا مسوولان محترم قدر استان های مرزی را- که با گرد و خاک بر خاسته از کشورهای همسایه روزگار می گذرانند- بدانند؛ اما حالا این عقیده را نداریم. چرا که انسان ارزش مدار که نباید بد هم وطنان و هم تباران و مسوولان خدمتگزارش را بخواهد.
شاید شما مسوولان عزیز سرگرم رسیدگی به برنامه ها و امور مربوط به شعار "همت مضاعف و کار مضاعف" هستید. یا شاید هم از قافله ی کار جلو افتاده اید و دارید در وادی "جهاد اقتصادی" تلاش می کنید که فرصت پرداختن به موضوع بی اهمیتی چون گرد و غبار ندارید...
خوش بختانه ما مردم یارانه بگیر قدر شناسیم و می دانیم گرد و غبار مانند عمر می آید و می رود و ما میزبانان گرد و غبار کشورهای همسایه، باید یک جوری با این معضل- که شاید مثل آش کشک خاله باشد- کنار بیاییم که حتمن هم کنار خواهیم آمد!!
پس از عمری مواجهه با گرد و غبارهای عراقی و عربستانی و ... امروزه دیگر نه برای استان مان مهم است و نه برای ما تعجب آور و نه برای مسوولان محترم مساله ای مهم...
امروزه نوشتن، صحبت و انتقاد از گرد و غبار مانند کوبیدن آب در هاون است! دیگر باید در مقابل این پدیده ی نفس گیر محکم، استوار و مقاوم باشیم و آن را جزیی از زندگی روزمره ی خود بدانیم ؛ چرا که نیک گفته اند:"کس نخارد پشت من/ جز ناخن انگشت من"