ضعیف‌ترین عملکرد وزنه‌برداری ایران در جهان
در سال قبل المپیک کسب این نتایج تا حد زیادی برای رشته مدال‌آوری مانند وزنه‌برداری نگران کننده است. مگر اینکه در مدت زمان باقی مانده تا آغاز المپیک ریو تیم ملی دچار تحول شده و وزنه‌برداران شرایط متفاوتی نسبت به جهانی آمریکا داشته باشند. در واقع تیم ملی ایران به یک معجزه نیاز دارد تا بهداد سلیمی به ایده‌آل‌ترین شرایط خود برسد، سعید محمدپور از بند مصدومیت رها شود و سهراب مرادی و کیانوش رستمی همچنان در اوج قرار گیرند.
در هر حال نتایجی که در مسابقه‌های جهانی آمریکا به دست آمد در تاریخچه حضور ایران در این رقابت‌ها به ثبت رسید و ایران در خاک آمریکا ضعیف‌ترین عملکرد خود را به نمایش گذاشت.
در ادامه به وضعیت حضور تیم ایران در مسابقه‌های جهانی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۵ می‌پردازیم:
* در مسابقه‌های جهانی ۱۹۹۹ تیم ملی وزنه‌برداری با ترکیب کامل شرکت کرد و پس از ۳۰ سال صاحب مدال طلا توسط شاهین نصیری‌نیا و برنز توسط حسین رضازاده شد. در آن رقابت‌ها تنها برخواه اوت شد و حسین توکلی پنجم، کوروش باقری نهم، جواد خوشدل هجدهم و یوسف کردی بیست و سوم شدند.
*در مسابقه‌های جهانی پس از المپیک سیدنی یعنی سال ۲۰۰۱ تیم ۴ نفره ایران باز هم دو مدال طلا و برنز به دست آورد که کوروش باقری و برخواه مدال‌آوران ایران بودند و شاهین نصیری‌نیا و حسین توکلی هم اوت شدند.
* در سال ۲۰۰۲ از تیم کامل و البته پرستاره وزنه‌برداری، چهار وزنه‌بردار (فلاحتی نژاد، کوروش باقری، مهدی پانزوان و جواد خوشدل) اوت شدند که این آمار در نوع خود جالب است. رضازاده و برخواه دو مدال طلا و برنز ایران را کسب کردند و دو مقام نهمی و پنجمی نیز به دست آمد. در واقع چهار نفری که در جدول مسابقه‌ها بودند عملکرد نسبتا خوبی به نمایش گذاشتند.
* پس از رکورد جالبی که ایران در تعداد وزنه‌برداران اوتی در سال ۲۰۰۲ به جا گذاشت، سال بعد آن یعنی جهانی ۲۰۰۳ تیم ایران صاحب دو مدال طلا توسط رضازاده و فلاحتی نژاد شد. ایران در آن رقابت‌ها تنها یک وزنه‌بردار اوتی (برخواه) داشت و چهار مقام هشتم، نهم، دهم و پانزدهم نیز برای ایران به دست آمد.
* بعد از المپیک آتن چهره‌های جدیدی وارد تیم ملی وزنه‌برداری ایران شدند که البته نتوانستند مدالی به ارمغان آورند به طوری که در مسابقه‌های جهانی ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ تنها حسین رضازاده مدال‌آور بود که ایران را طلایی کرد. در سال ۲۰۰۵ ایران وزنه‌بردار اوتی نداشت. در سال ۲۰۰۶ نیز به دلیل اتفاقاتی که وزنه برداری ایران با آن درگیر بود از جمله مثبت شدن تست دوپینگ ۹ وزنه بردار، تیم تنها با یک وزنه‌بردار در مسابقه‌ها شرکت کرد.
* مسابقه‌های جهانی ۲۰۰۷ را می‌توان بی‌مدال‌ترین حضور ایران در مسابقه‌های جهانی دانست که هیچ مدالی به اسم ایران ثبت نشد و البته از ترکیب کامل تیم نیز هیچ کسی اوت نشد. هشتم، نهم، چهاردهم، هفدهم، بیست و یکم و بیست و یک و بیست و دوم، سی و سی و دوم تمام مقام‌های وزنه‌برداران ایران در مسابقه‌های جهانی ۲۰۰۷ بود.
* سال ۲۰۰۹ نیز یادآور خاطره خوشی برای وزنه‌برداری ایران نیست. در آن سال چهره‌ای که می‌توانست حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد برای همیشه محو شد و سعید علی‌حسینی پدیده وزنه‌برداری ایران که هنوز کسی موفق به شکستن رکوردهای جهانی‌اش در رده جوانان نشده است وداع تلخی با دنیای پولاد سرد داشت.
در مسابقه‌های جهانی ۲۰۰۹ دو وزنه‌بردار برای ایران به میدان رفتند که حاصل کارشان هشتم و نهم جهان بود.
*از سال ۲۰۱۰ نسل جدیدی به وزنه‌برداری قدم گذاشتند و فصل جدیدی در وزنه‌برداری ایران باز شد. ما در مسابقه‌های جهانی ۲۰۱۰ چهره‌هایی چون بهداد سلیمی و کیانوش رستمی را در رده بزرگسالان معرفی کردیم و تیم هفت نفره ایران با تک مدال طلای بهداد سلیمی به کار خود پایان داد. در آن رقابت‌ها مرتضی رضاییان تنها وزنه‌بردار اوتی ایران بود. چهارم، پنجم، سیزدهم و ۲ مقام چهاردهم نتیجه عملکرد بقیه ملی‌پوشان بود.
* اوج قدرت وزنه‌برداری ایران در مسابقه‌های جهانی مربوط به جهانی ۲۰۱۱ است؛ جایی که ایران در خاک فرانسه سوم جهان و سلیمی موفق به رکوردشکنی شد و نامش را به لیست رکوردداران جهان وارد کرد. تیم هشت نفره ایران موفق به کسب ۲ مدال طلا سلیمی و رستمی، نقره انوشیروانی و برنز محمدپور شد. هشتم، نهم، دهم و شانزدهم نیز دیگر مقام‌های وزنه‌برداران ایران در مسابقه‌های جهانی بود.
* در سال ۲۰۱۳ با وجود اینکه وزنه‌برداران المپیکی از تیم ملی کناره‌گیری کردند و ایران در مسابقه‌های جهانی تنها صاحب یک مدال نقره توسط بهادر مولایی شد اما باز هم توانست قرار گرفتن بر روی سکوی سوم جهان را جشن بگیرد. علیرضا دهقان تنها وزنه‌بردار اوتی ایران بود. در آن سال چهار مقام چهارمی جهان، ششم، هفتم و نهم نیز برای ایران به دست آمد.
*سال پس از آن وزنه‌بردار المپیکی به تیم ملی اضافه شدند اما ایران دیگر نتوانست سومی جهان را تکرار کند. رستمی و سلیمی با مدال‌های طلا و نقره خود تنها مدال‌آوران بود. ایران تنها یک وزنه‌بردار اوتی (رضاییان) داشت و بقیه ملی‌پوشان با مقام‌های دوازدهم، سیزدهم، بیست و دوم، هشتم و پنجم عملکرد جالبی از خود به نمایش نگذاشتند با این حال ایران نصف راه را برای کسب سهمیه المپیک را طی کند.
سال ۲۰۱۵ نیز وضعیت وزنه‌برداری بدتر شد و کاملا می‌شد سقوط آزاد ایران را حس کرد. سهمیه‌ای هم که برای المپیک گرفته شد مدیون امتیازهای سال ۲۰۱۴ و همچنین عملکرد کیانوش رستمی است. بدترین اتفاق برای یک وزنه‌بردار و یک تیم در مسابقه‌ها می‌تواند اوت شدن باشد که ایران تاکنون دو مرتبه آن را به بدترین شکل تجربه کرده است. در جهانی ۲۰۱۵ شاید بتوان گفت شرایط حادتر بود زیرا قبل از المپیک ریو ناامید کننده‌ترین عملکرد را از پولادمردان شاهد بودیم.
