اختلال آفازی یک اختلال اکتسابی زبان است. آفازی به فقدان نسبی یا کامل استفاده از زبان گفته میشود و ممکن است به دنبال یک سکته، ضربه به سر و یا دیگر بیماریهای عصبشناختی به وجود آید
یک متخصص گفتاردرمانی گفت: استفاده از گفتار برای برقراری ارتباط منحصر به انسانها است و اگر توانایی گفتار در فردی وجود نداشته باشد یا دچار آسیب شده باشد؛ این ضایعه، آثار عمیقی در فرد به جا خواهد گذاشت.
مجید سلطانی اظهار کرد: یکی از مخربترین و ناراحتکنندهترین ناتوانیهای گفتاری، اختلال آفازی است. اختلال آفازی یک اختلال اکتسابی زبان است. آفازی به فقدان نسبی یا کامل استفاده از زبان گفته میشود و ممکن است به دنبال یک سکته، ضربه به سر و یا دیگر بیماریهای عصبشناختی به وجود آید.
وی افزود: در بیشتر افرادی که دچار اختلال آفازی میشوند، ضایعه در قسمتهایی از نیمکره چپ مغز ایجاد شده است.
سلطانی عنوان کرد: آفازی اغلب به طور ناگهانی رخ میدهد و بیمار آفازیک، کلام خود را بصورت نادرست ادا کرده و یا کلام دیگران را درک نمیکند. در بیشتر موارد، آفازی به دنبال یک سکته به وجود می آید که در اثر آن، مرکز زبان در مغز دچار آسیب میشود.
وی ادامه داد: اگرچه علایم و نشانههای آفازی ممکن است در افراد مختلف متفاوت باشد ولی آنچه که در تمام بیماران آفازی ثابت است، مشکلات و محرومیتهایی است که افراد مبتلا در برخورد با مشکلات ارتباطی دارند.
این متخصص گفتاردرمانی اظهار کرد: از جمله عوامل موثر در ایجاد آفازی میتوان به تنش و استرس بالا، دیابت، کلسترول بالا، فشار خون بالا، مصرف سیگار و مصرف زیاد موادی مانند الکل، چربی و نمک اشاره کرد.
سلطانی افزود: قبل از هر چیزی باید تعیین کرد که آیا بیمار دچار اختلال آفازی است یا نه و سپس به تعیین نوع آن پرداخت. همچنین باید به حرف زدن بیمار گوش داده شود، اگر بیمار واضح صحبت میکند، ضایعه در قسمت خلفی است و اگر حرف زدن بیمار سلیس نیست ضایعه در قسمت قدامی قرار دارد.
وی عنوان کرد: تصویربرداری عصبی یکی از مهمترین راههای تشخیص نوع آفازی است.
سلطانی در توضیح چگونگی درمان اختلال آفازی گفت: در برخی موارد اگر آسیب وارد آمده به بیمار جزئی باشد، اختلال به طور کامل و بدون هیچ درمان خاصی بهبود مییابد ولی در بیشتر موارد، آفازی به سرعت و به طور کامل بهبود نمییابد و در حالی که برخی مشکلات بیمار مبتلا به آفازی در یک دوره، بهبودی خود به خودی دارند و برخی از تواناییها به صورت خود به خودی بهبود مییابد اما برخی از ناتوانیها همچنان برای فرد باقی میماند که در این گونه موارد، گفتاردرمانی میتواند مفید باشد.