این امیر قلعه‌نویی: من خود موفقیتم!
قلعه‌نویی فریاد می‌زند من با حاتمی همه جا قهرمان شدم و سپاهان با خلعتبری و پرسپولیس با انصاری‌فرد هم نمی‌تواند.
سایت گل - همیشه دوست داشته‌ام کنار بازیکنان تیم‌های امیر قلعه‌نویی در رختکن باشم. بدانم چه می‌گوید و از آن‌ها چه می‌خواهد؟ مثلا به جواد نکونام چه می‌گوید یا از جباری چه می‌خواهد. خواندن ذهن امیر کار سختی بود برایم. چرا؟ چون او تنها‌ترین ستاره این فوتبال است و هیچ‌کس هم جز خودش را رقیب خودش نمی‌بیند. امروز اما با آن بارانی مخصوص و آن دست در جیب کردن‌های معمولی به کشف راز امیرخان نائل شدم. شاید شما هم بخواهید بدانید قلعه‌نویی چه می‌گوید. لطفا با من همراه شوید تا این کشف راز را با هم جشن بگیریم.
استقلال – سایپا
بازی که تمام شد کمی آماتور اما با ذهنی جستجوگر، استقلال بعد از یارگیری نیم‌فصل را تحلیل کردم. نتیجه بسیار ساده بود. بردهای آسان در برابر حریف‌هایی با اسامی سخت. موقعیت‌ها نه‌چندان بیشتر و البته حریف‌ها هم نه‌چندان حریف. کمی که با خود کلنجار تمام این سال‌های امیرخان پیش رویم صف کشیدند. همیشه همین‌گونه است. به راحتی می‌برد و حریف‌ها هم به همین راحتی می‌بازند. روزی تراکتور، قبلش هم سپاهان، و قبل‌ترش هم همین استقلال. قلعه‌نویی همیشه می‌برد. اصلا این فوتبال جز قلعه‌نویی برنده نداشته. مثل آب خوردن قهرمان و نایب‌قهرمان شده و عین خیال هیچ مربی و مدیری هم نیست. حریفی به نام قلعه‌نویی در این فوتبال یعنی باخت یا فوقش برد یا مساوی زورکی. راستی چرا؟ خود امیرخان با چهره‌اش گفت چرا....
چرا؟
امیر قلعه‌نویی همان کودک قصه‌ای است که همه به پادشاه لختش می‌خندیدیم اما همه مردم شهر سکوت می‌کردند. قلعه‌نویی با تمام موفقیت‌هایش بسان همان کودک قصه‌ها فریاد می‌زند این فوتبال چیزی تنش نیست. قلعه‌نویی فریاد می‌زند من با حاتمی همه جا قهرمان شدم و سپاهان با خلعتبری و پرسپولیس با انصاری‌فرد هم نمی‌تواند. می‌گوید موسوی و محمدرضایی نه‌چندان بزرگ هم می‌توانند برگ برنده باشند. همان موسوی سوخته.
سال‌هاست که قلعه‌نویی ستاره می‌خرد اول است نمی‌خرد اول است و ما همه فقط خیره به موفقیت‌هایش هستیم. روزی حسرت استقلال و روزی حسرت تراکتور و سپاهان می‌شود اما هیچ‌کس به گرد پایش هم نمی‌رسد. قلعه نویی سال‌هاست فریاد می‌زند سبک ندارم تئوریسین هم نیستم اما با کوچینگ و مدیریت هم می‌شود از این فوتبال مرداب‌وار قزل‌آلا صید کرد.
به مدیران هم می‌گوید فرمول‌های موفقیت کم است. یازده به اضافه قلعه‌نویی یعنی برد. هر کس با من است برنده است. می‌گوید این فوتبال مربی ندارد که هیچ، جرات مقابله با من نیز نیست. امروز تیم قلعه‌نویی فریاد می‌زد سایپا حمله کن اما تقوی بعد از برد نیم‌فصل بار‌ها گفته بود بفرما امیرخان آن برد هم اتفاقی بوده است.
می‌گوید که بار‌ها دایی و مایلی جنگ کرده‌اند اما من برنده بوده‌ام.
به ویسی هم امروز خندید امیرخان. خندید و گفت به بردهای لحظه‌ای برابر من دلخوش شدی؟ حالا چه کسی قهرمان است؟ می‌گوید من لباس گواردیولا تنم نیست الگویم همان علی‌آقای پروین است. فوتبال این مملکت در چنگم است. می‌گوید از وقتی که موفق شده‌ام هیچ مربی ایرانی به گرد پایم هم نرسیده است اما قیمت‌هایشان به اندازه قیمت خودم بالا رفته است.
می‌گوید خوشحالم در این فوتبال. یاوری هست و با همیشه موفق نبودنش هست. خوشحالم لوکا همه‌تان را دور می‌زند و معامله میلیاردی می‌کند و باز می‌آوریدش. می‌گوید این فدراسیون و این فوتبال را کی‌روش به چه کار. منم که قهرمان تعیین می‌کنم. با همان سبک‌های قدیمی هم می‌شود کوچ بود و این فوتبال را زیر بال و پر داشت.
پرسپولیس انصاری‌فرد و حسینی و ماهینی نمی‌خواهد من متضمن موفقیت هستم. اگر نباشم شاید افشین قطبی نامی بیاید.
قلعه‌نویی با تمام این فوتبال حرف زد. با آن هیئت فوتبال شیراز و با عادل فردوسی‌پور و برنامه نودش هم حرف زد. با استادیوم‌های خالی و سقف‌های قرارداد بازیکن‌های کف. با استادیوم نداشته و بودجه‌های میلیاردی تیم‌ها. با تمام تیم‌های هدایتی. حرف‌هایش را این‌بار شنیدم. حالا فهمیدم به نکونام درباره یک تکه پارچه و با رحمتی از بازگشت دوباره چه گفته است. قلعه‌نویی با تمام برد‌هایش گفت ترسو‌ها از این سیستم‌های تکراری دفاعی و اداهای کنار زمین مزخرف چیزی عایدتان نمی‌شود. من خود خود موفقیتم.
کمی واقعی‌تر
امیر قلعه‌نویی باز هم موفق است. زنگ خطر به صدا در آمده. کسی در خوب بودن امیر قلعه‌نویی شکی ندارد اما واقعا این فوتبال ته‌اش همین است؟ امیر قلعه‌نویی به راحتی قهرمان و نایب‌قهرمان می‌شود و بقیه مربیان فقط نگاه می‌کنند. مدیران هم فقط نگاه. اما یادتان باشد امروز استادیوم با صدرنشینی مطلق استقلال خالی بود. تماشاگر اما نگاه نه. اگر سبک نو فوتبال ایده‌آل و جوانگرایی دیده می‌شد این مردم‌گریزی از فوتبال را شاهد نبودیم. اینکه چه کسی و کی بیاید و بگوید اینکه شما دم می‌زنید و قهرمان می‌کنید فاقد اصول فوتبال است شاید حالا حالا‌ها رخ ندهد. نه مرد خطرش هست و نه این فوتبال بهتر از قلعه‌نویی را پرورش داده. نتایج تیم ملی را هم بی‌ربط ندانیم. خودش دارد فریاد نفس‌کش می‌زند. اما کو حریف و مرد علم و خطر؟
استقلال – سایپا
بازی که تمام شد کمی آماتور اما با ذهنی جستجوگر، استقلال بعد از یارگیری نیم‌فصل را تحلیل کردم. نتیجه بسیار ساده بود. بردهای آسان در برابر حریف‌هایی با اسامی سخت. موقعیت‌ها نه‌چندان بیشتر و البته حریف‌ها هم نه‌چندان حریف. کمی که با خود کلنجار تمام این سال‌های امیرخان پیش رویم صف کشیدند. همیشه همین‌گونه است. به راحتی می‌برد و حریف‌ها هم به همین راحتی می‌بازند. روزی تراکتور، قبلش هم سپاهان، و قبل‌ترش هم همین استقلال. قلعه‌نویی همیشه می‌برد. اصلا این فوتبال جز قلعه‌نویی برنده نداشته. مثل آب خوردن قهرمان و نایب‌قهرمان شده و عین خیال هیچ مربی و مدیری هم نیست. حریفی به نام قلعه‌نویی در این فوتبال یعنی باخت یا فوقش برد یا مساوی زورکی. راستی چرا؟ خود امیرخان با چهره‌اش گفت چرا....
چرا؟
امیر قلعه‌نویی همان کودک قصه‌ای است که همه به پادشاه لختش می‌خندیدیم اما همه مردم شهر سکوت می‌کردند. قلعه‌نویی با تمام موفقیت‌هایش بسان همان کودک قصه‌ها فریاد می‌زند این فوتبال چیزی تنش نیست. قلعه‌نویی فریاد می‌زند من با حاتمی همه جا قهرمان شدم و سپاهان با خلعتبری و پرسپولیس با انصاری‌فرد هم نمی‌تواند. می‌گوید موسوی و محمدرضایی نه‌چندان بزرگ هم می‌توانند برگ برنده باشند. همان موسوی سوخته.
سال‌هاست که قلعه‌نویی ستاره می‌خرد اول است نمی‌خرد اول است و ما همه فقط خیره به موفقیت‌هایش هستیم. روزی حسرت استقلال و روزی حسرت تراکتور و سپاهان می‌شود اما هیچ‌کس به گرد پایش هم نمی‌رسد. قلعه نویی سال‌هاست فریاد می‌زند سبک ندارم تئوریسین هم نیستم اما با کوچینگ و مدیریت هم می‌شود از این فوتبال مرداب‌وار قزل‌آلا صید کرد.
به مدیران هم می‌گوید فرمول‌های موفقیت کم است. یازده به اضافه قلعه‌نویی یعنی برد. هر کس با من است برنده است. می‌گوید این فوتبال مربی ندارد که هیچ، جرات مقابله با من نیز نیست. امروز تیم قلعه‌نویی فریاد می‌زد سایپا حمله کن اما تقوی بعد از برد نیم‌فصل بار‌ها گفته بود بفرما امیرخان آن برد هم اتفاقی بوده است.
می‌گوید که بار‌ها دایی و مایلی جنگ کرده‌اند اما من برنده بوده‌ام.
به ویسی هم امروز خندید امیرخان. خندید و گفت به بردهای لحظه‌ای برابر من دلخوش شدی؟ حالا چه کسی قهرمان است؟ می‌گوید من لباس گواردیولا تنم نیست الگویم همان علی‌آقای پروین است. فوتبال این مملکت در چنگم است. می‌گوید از وقتی که موفق شده‌ام هیچ مربی ایرانی به گرد پایم هم نرسیده است اما قیمت‌هایشان به اندازه قیمت خودم بالا رفته است.
می‌گوید خوشحالم در این فوتبال. یاوری هست و با همیشه موفق نبودنش هست. خوشحالم لوکا همه‌تان را دور می‌زند و معامله میلیاردی می‌کند و باز می‌آوریدش. می‌گوید این فدراسیون و این فوتبال را کی‌روش به چه کار. منم که قهرمان تعیین می‌کنم. با همان سبک‌های قدیمی هم می‌شود کوچ بود و این فوتبال را زیر بال و پر داشت.
پرسپولیس انصاری‌فرد و حسینی و ماهینی نمی‌خواهد من متضمن موفقیت هستم. اگر نباشم شاید افشین قطبی نامی بیاید.
قلعه‌نویی با تمام این فوتبال حرف زد. با آن هیئت فوتبال شیراز و با عادل فردوسی‌پور و برنامه نودش هم حرف زد. با استادیوم‌های خالی و سقف‌های قرارداد بازیکن‌های کف. با استادیوم نداشته و بودجه‌های میلیاردی تیم‌ها. با تمام تیم‌های هدایتی. حرف‌هایش را این‌بار شنیدم. حالا فهمیدم به نکونام درباره یک تکه پارچه و با رحمتی از بازگشت دوباره چه گفته است. قلعه‌نویی با تمام برد‌هایش گفت ترسو‌ها از این سیستم‌های تکراری دفاعی و اداهای کنار زمین مزخرف چیزی عایدتان نمی‌شود. من خود خود موفقیتم.
کمی واقعی‌تر
امیر قلعه‌نویی باز هم موفق است. زنگ خطر به صدا در آمده. کسی در خوب بودن امیر قلعه‌نویی شکی ندارد اما واقعا این فوتبال ته‌اش همین است؟ امیر قلعه‌نویی به راحتی قهرمان و نایب‌قهرمان می‌شود و بقیه مربیان فقط نگاه می‌کنند. مدیران هم فقط نگاه. اما یادتان باشد امروز استادیوم با صدرنشینی مطلق استقلال خالی بود. تماشاگر اما نگاه نه. اگر سبک نو فوتبال ایده‌آل و جوانگرایی دیده می‌شد این مردم‌گریزی از فوتبال را شاهد نبودیم. اینکه چه کسی و کی بیاید و بگوید اینکه شما دم می‌زنید و قهرمان می‌کنید فاقد اصول فوتبال است شاید حالا حالا‌ها رخ ندهد. نه مرد خطرش هست و نه این فوتبال بهتر از قلعه‌نویی را پرورش داده. نتایج تیم ملی را هم بی‌ربط ندانیم. خودش دارد فریاد نفس‌کش می‌زند. اما کو حریف و مرد علم و خطر؟
ایمیل مستقیم: info@khouznews.ir
پیامک: 5000205020
آخرین اخبار
