وبلاگ/ مگر شب یلدا تبریک دارد؟

اینکه بهانه ای گیر مردم بیاید تا به هم تبریک بگویند باید خدا را شکر کرد. ما در این ماه ها فقط غم و ناراحتی را درچهره مردم میبینیم پس این شب و این روزهای بسیار معدود و کم رو از ما دریغ نکن و برامون تلخش نکن

مرد حسابی تو ناراحتی خوب تبریک نگو آجیل هم نخور. بزار مردم توی این وضع تورمی یکم شاد باشن .

کسی نه گفته ما مسلمان نیستیم اما باید سنتها را نیز نگهداریم

بنده کل مطالب را خواندم می بایست شما نیز چنین نمی نوشتید چونکه بوی تفرقه می آید آقا سید .............

واقعا این تیتر تفرقه افکن چیست؟ حداقل پاسخ مردم را بنویستید بگذار بدانند که ایرانی اصیل کیست

ای غیر ایرانی

سید محترم شما که فلسفه شب یلدا را نمی دانید چرا نظر خیر کارشناسه می دهید می بایست وبلاگ شما تحریم بشود

پبشینهٔ جشن
یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است و پیروان میتراییسم آن را از هزاران سال پیش در ایران برگزار می‌کرده‎اند. در این باور یلدا روز تولد خورشید و بعدها تولد میترا یا مهر است.
این جشن در ماه پارسی «دی» قرار دارد که نام آفریننده در زمان پیش از زرتشتیان بوده است که بعدها او به نام آفریننده نور معروف شد.
نور، روز و روشنایی خورشید، نشانه‌هایی از آفریدگار بود در حالی که شب، تاریکی و سرما نشانه‌هایی از اهریمن. مشاهده تغییرات مداوم شب و روز مردم را به این باور رسانده بود که شب و روز یا روشنایی و تاریکی در یک جنگ همیشگی به سر می‌برند. روزهای بلندتر روزهای پیروزی روشنایی بود، در حالی که روزهای کوتاه‌تر نشانه‌ای از غلبهٔ تاریکی.
یلدا برگرفته از واژه‎ای سریانی است و مفهوم آن « میلاد» است (زیرا برخی معتقدند که مسیح در این شب به دنیا آمد). ایرانیان باستان این شب را شب تولد الهه مهر «میترا» می‎‎پنداشتند و به همین دلیل این شب را جشن می‎گرفتند و گرد آتش جمع می‎شدند و شادمانه رقص و پایکوبی می‌کردند. آن گاه خوانی الوان می‌گستردند و « میزد» نثار می‌کردند. «میزد» نذری یا ولیمه‎ای بود غیر نوشیدنی، مانند گوشت و نان و شیرینی و حلوا، و در آیین‎های ایران باستان برای هر مراسم جشن و سرور آیینی، خوانی می‌گستردند که بر آن افزون بر آلات و ادوات نیایش، مانند آتشدان، عطردان، بخوردان، برسم و غیره، برآورده‎ها و فرآورده‎های خوردنی فصل و خوراک‎های گوناگون، از جمله خوراک مقدس و آیینی ویژه‌ای که آن را « میزد» می‌نامیدند، بر سفره جشن می‌نهادند. باوری بر این مبنا نیز بین مردم رایج بود که در شب یلدا، قارون (ثروتمند افسانه ای)، در جامه کهنه هیزم شکنان به در خانه‌ها می‌آید و به مردم هیزم می‌دهد، و این هیزم‌ها در صبح روز بعد از شب یلدا، به شمش زر تبدیل می‌شود، بنابراین، باورمندان به این باور، شب یلدا را تا صبح به انتظار از راه رسیدن هیزم شکن زربخش و هدیه هیزمین خود بیدار می‌ماندند و مراسم جشن و سرور و شادمانی بر پا می‌کردند.



دوست محترم نگارنده ،درسته که ما بچه شیعه هستیم و مثل اجدادمون آئین میترائیسم نداریم ولی میشه در همین قالب به پیشینه تاریخیه خودمون هم احترام بذاریم هم تو این دوره فقر و گرانی و مشکلات با همین بهانه هایی که به جایی هم بر نمیخوره کمی تغییر روحیه بدیم !
به امید روزی که تعصب های خشک و بی منطق نداشته باشیم